Sustuğumda yuttuğum şeyleri sen hiç duyabildin mi?

Pencereler farklı olunca...

2011-10-14T00:24:00.000+03:00

Koltuğumda başımı çevirip penceremden dışarıya baktım… Yağmur, yine iyice şiddetlenmişti… Sokak lambası, görünmemek için gizlenen fırtınayı tüm çıplaklığıyla gözler önüne seriyordu… Duygularım da tıpkı yağmur gibi çok şiddetliydi son birkaç gündür…

“Neredennn nereyeee!” dedim…

Çoğu kişinin hiç bilmediği, öğrenince çok şaşıracağı ne de çok şey yaşamıştım son 1 yıl içinde…

Şimdi her şey rüyaymış gibi geliyor…

Pencerelerin artık bendeki yeri çok farklı olacak sanırım…

Emin olduğum tek şey ise; içimde, beynimde kalıveren ve beni içten içe kemiren bu sızının hiç ama hiç geçmeyeceği, dinmeyeceği…

Üzgünüm…

Kediniz seyahat sırasında durmadan miyavlıyorsa…(KESİN ÇÖZÜM!!!:p[çok şaşıracaksınız…])

2011-10-14T00:18:00.000+03:00

“Kedi ve Seyahat” başlığı altında yer alan her yazı, biz “kediş sahipleri” için hep bir umut kaynağı olmuştur. Bir solukta okuyup çok sevdiğimiz yaratıklarımızın arabayla yaptığımız yolculuklar sırasında durmaksızın yorulmadan miyavlamalarını engelleyecek bir çözüm bulmaya çalışırız. Ve genellikle verilen tavsiye aynıdır: Sakinleştirici ilaçlar… Ama maalesef bu ilaçlar, hiçbir işe yaramadığı gibi kediciklerimiz için zararlıdır aynı zamanda… Sonuç olarak, hem bizim hem de onlar için zaten yorucu olan yolculukların iyice kâbusa dönüşmesine engel olamayız, bir çözüm bulamayız…

İşte biz de, bu mecburi yolculuklarla(/da) cebelleşirken tesadüfen(gerçekten tamamen tesadüf!) kesin çözümün kollarına düşüverdik:P

Veee işte o hepimizi kurtaracak olan o mucizevi yöntem:

Öncelikle arabanızı tıkış fıkış doldurun:))İşin gırgırı falan bir yana, ufak çaplı bir taşınma yaşadığımız için arabamızın her tarafı doluydu, ayaklarımızın altı bile… Pasha(kedim)’yı da kutusuyla birlikte arka koltuklarda annemle aramıza koyduk. Önce altında, içinde perdelerin olduğu büyük torba ve battaniye vardı. Her zamanki gibi arabaya bindiğinden itibaren miyavlamaya başladı. Üstüne üstlük nefes alamıyor gibi ara ara ağzını açmaya başlamıştı. Tam bir panik içinde sağa sola çevirip durduk ama tabii işe yaramayınca arabayı durdurduk, Pasha’yı dışarıya çıkardık. 5-10 dk. kendine geldikten sonra tekrar bindik ama bu arada altındaki torbalar kaymıştı, onları apar topar düzeltip yine Pasha’yı üzerine yerleştirdik. Ancak bu kez de pozisyonu arkaya eğilimli olmuştu :))Yani kutusunun önü yüksekte, arkası aşağıda kalmıştı… “Sonra düzeltiriz” dedik ve yine yola koyulduk. 5 dakika geçti, 10 dk geçti, yarım saat geçti… Pasha’dan hiiiiiiiiiç ses yok:))) Eğilip bakıyoruz, noldu diye; o, gayet keyifli, öndeki camdan yolu izliyor, uyuyor vs… :)))

İşin sırrını, eğilimli durmasının midesine iyi gelmesine bağlayarak (başka bir anlam veremedik!) o mutlu huzurlu bizse şok ola ola geldik:)

Sonuç olarak, siz de kesinlikle bir deneyin derimmmm;) [sonrasını bana da yazarsanız sevinirimmmmm]…

Fikrim değişti...

2011-09-15T12:42:00.001+03:00

Genellikle değişiklik göstermeyen ve hatta bazen bu konuda beni eleştirilere de maruz bırakan (sabit) fikrim, bu kez değişiverdi...

Konu ise baya klasik: "Gitmek mi zor, kalmak mı?"

Şimdiye kadar "Gitmek niye zor olsun ki? Çok da güzel olabilir, hem 'yeni' olan hep daha iyidir!" diye düşnüyordum.

Ama şimdi...

Bu kez güzel değil... Hiç değil...

Hiç ama hiç güzel olmayacak...

Neden mi?

Cevabı, belki daha sonra...

Şu sıralar...

2011-08-18T00:34:00.000+03:00

Yine yazamayış zamanlarım geldi galiba... Tam, belirli bir nedenim yok aslında... Belki de yazma yeteneğimi yitirmişimdir artık :P

Öyle çok düşünüyorum ki... Düşündüklerim de hep iç acıtıcı şeyler... Ama maalesef ki çoğu da gerçek...

Bu gerçeklerle yaşamak öylesine ağır geliyor ki...

Ve ben de öylesine yorgunum ki...

Boşşşş...

2011-07-12T01:49:00.001+03:00

Şu ara kendimi, Pasha'cıııığııııım(kedim)la hiç oyunn oynamadığımız günün gecesinde "zaten azıcık ömrü var, bugünü de boşa geçti" diye düşünürken buluyorum sık sık... Bu düşünce bende içimi acıtan garip bir duygu uyandırıyor... Ağlatacak cinsten hem de...

Sonra kendi hayatımı düşünüyorum, sonra aileminkini, sonra başkalarını... Kimsenin ne kadar ömrü olduğu belli değil tabii ama...

İçim daralıyor...
Boş...
"Boşuna" kelimesinin verdiği o garip his...
Hele ki boşuna yaşıyor olduğunu düşünmek...
Herşey çok zor...

Tam da bu renkti Superonline'ın kırmızısı...

2011-07-02T01:53:00.000+03:00

Biliyorsunuz (ya da bilmiyorsunuzdur) Superonline.com portal içeriği 1 Temmuz itibariyle iş planları çerçevesinde kapandı.

Hüzünlü bir veda oldu bu... Sadece, sitenin editörü olduğum için ve de 1 aydır, yok olacağını bildiğim bir siteye aynı tempoda haber girmenin verdiği garip burukluk yüzünden değil bu hüzün...

Vedalara, sonlara hiç katlanamadığımı defalarca yazmışımdır bloguma da... Çalışma arkadaşlarımla yaptığımız "son konuşma" da(ki aslında son olmayacağını hepimiz biliyoruz) iyice duygulandırdı beni...

Ama asıl bu denli hüzünlenmeme sebep olan şey ise "Superonline"ın bendeki yeridir belki... Çocukluğumda internetle tanışmam "Superonline" ile oldu... Söyledikleri gibi "İnternet=Superonline"dı yani benim için... Uzun yıllar da öyle devam etti... Sonra ise ilginç bir tesadüfle iş hayatıma yine "Superonline" ile başladım... Ve hala da devam ediyorum... Superonline'da... Turkcell Superonline'da...

Tek fark, artık daha az kırmızı, daha çok maviyiz :P

Şimdi ise hüzünle karışık departman değiştirmenin verdiği belirsizliğinin stresi var...

Ama yine de Superonline'dayım:P (reklam gibi oldu yazı da:p)

'Ölüm' ne kadar acı, ne kadar uzak ama ne kadar da yakın...

2011-06-28T01:21:00.000+03:00

Hayatımdaki ölümler şimdiye kadar hep ani olmuştu... Bunun daha çok acı verdiğini düşünürdüm... Yaşattığı şokun acıyı arttırdığını sanardım... Ama şuan bundan emin değilim...

Ölmeyi hiç yakıştıramadığımız birisi(ki önemli bir aile ferdi)nin kansere yakalandığını duymuştuk bir süre önce... Sır gibi birşeydi, fısıltı halinde konuşulan... İnanmamıştık; şakadır, üzmek için yapmıştır vs. dedik. Hep bizimle yaşayacağını düşünmüştük belki de... Ama gerçekmiş!

Kemoterapi olsa ömrü 5 yıl daha uzarmış ama istemiyormuş... Çok üzülüyorum, hep aklıma geliyor, içim sızlıyor... Paylaştıklarımızı, anılarımızı, yaşadıklarını, yaşayamadıklarını, hayallerini düşünüyorum... Ölümden daha acı bir şey yok sanırım... Öylesine yok olmak çok acı!

Duygularımı tam olarak ifade edemiyorum... Üzüntümü bile belli edemiyorum zaten bugünlerde... Yine içimden ağlıyorum... Ve garip bir şekilde suçluluk duygusu hissediyorum; hayallerine kavuşmasına yardımcı olamadım diye belki de...

İlk defa yaşayacağım bu acı bekleyiş çok yıpratıcı...

Belki de ben ondan önce veda edeceğim bu hayata, kim bilebilir ki...

Ne olursa olsun, 'ölüm, ölmek, yok olmak, kaybetmek' bana çok koyuyor... Düşüncesi bile...

Sevdiklerimi her an kaybedebileceğim korkusuyla yaşıyorum...

Ve aslında tam da bu yüzden yaşayamıyorum belki de hayatı...

"Var" mı yoksa "Vardı" mı?

2011-06-15T00:50:00.000+03:00

Eskiden, eskiden derken okul dönemlerinde, etrafım çok kalabalıktı... Beraber gülmek, eğlenmek, vakit geçirmek, konuşmak, dertleşmek, ağlaşmak vs isteyenlerim çoktu. -di'li zaman kullandığıma da bakmayın, hiçbir arkadaşımla bağımı koparmamışımdır, ilkokul arkadaşlarımla bile... Yani sanırım 1-2 senedir (ya da daha fazladır ama ben bu durumu yeni farkediyorum) bir sessizlik hakim çoğuyla aramızda... Gerçi benim de hiçbir teşebbüsüm olmuyor bu konuda...

Geçenlerde bunları düşünürken şunu hissettiğimi farkettim: İçimde hepsini görüyorum, onları temsil eden birer kartondan resimler sanki... Dokunsam arkaya düşüp yok olacaklarmış gibi... Aslında uzandığımda orada olmadıkları ihtimaliyle karşı karşıya kalmamak için hiç kıpırdamadan uzaktan izliyorum onları... Özlüyorum... Rüyalarımda kavuşabiliyoruz sadece... Bununla yetiniyorum ya da yetinmiş gibi yapıyorum...

Dün de annem bir çocuktan bahsediyordu, "Sen nereden anlayacaksın ki onu. Yazık, hiç arkadaşı yok, çok yalnızz" dedi... "Sanki ben çok kalabalığım da" diye çıkışıverince de "Şimdi sen işlerine daldın da ondan yoksa istediğin zaman hepsiyle yine konuşabilir, görüşebilirsin" dedi...

"Gerçekten öyle mi?" diye düşündüm... Gerçekten o kadar çok arkadaşım var mı hala?

Beni yine çok, çok çok seviyorlar mı?

Cevapları bilemiyorum...

Bilmekten çok korkuyorum...

Bilen var mııııııııı?

2011-06-04T19:07:00.000+03:00

Bugünlerde meditasyon, çakraları açma vs konularına takmış durumdayım... Zaten inandığım, onayladığım tekniklerdi ama artık ciddi bir şekilde ilgilenmek istiyorum. Mesela çakralarımı açmak istiyorummm:P ama nasıllll?

Yani "Ciddi olarak bu işle ilgilenen, düzenli olarak deneyimleyen birileri var mııııı?" desem cevap gelir mi kiiii?!?

Yine fazlaca susuyorum...

2011-06-01T02:37:00.000+03:00

Bu ara gerçekten fazlaca sustuğumu farkettim...

Hem ruhen hem fiziken o kadar yoğunum ki şu sıralar... Hayatımın dönüm noktalarından birkaçını yaşıyorum resmen...

Bu karışıklıkta kendimi dinleme fırsatı bulduğum ilk an ne kadar kırılmış olduğumu farkettim... Hem de tanıdığım herkese neredeyse...

Farkettiğim başka şeyler de oldu tabii... Bazı gerçekleri nasıl görmezden geldiğime inanamadım...

Sustukça kırgınlığım daha çok artıyor sanki...

Herkesle ilgili içimi boşaltabileceğim bir yer olsun istiyorum... Buraya yazıp 6 ay sonraki bir tarihte yayınlansın diye ayarlamayı düşünüyorum... Eğer ciddi uzunluklara ulaşırsa yazdıklarım bir kitap bile çıkarabilirim belkiii :P

Bakalım...

Koşu bandında gibiyim...

2011-05-16T01:34:00.000+03:00

Önce tempoya yetişmekte zorlanıyordum...
Sonra alıştım...
Hiç durmaksızın koşuyorum...
Sonum nedir, ne zamandır, nasıl ulaşabilirim bilmiyorum...
Bant altımdan akıp gidiyor...
Yorulunca bir bacağımı bir süre akışa bırakıyorum...
Tam düşecekken yeniden devam etmeye başlıyorum...
Mecburum, mecburmuşum...
Sağımda, solumda hayat devam ediyor...
Gözüm takılıyor arada...
İnsanlar, arkadaşlar, ailem, olaylar, durumlar...
Bakıyorum öylece...
Herşey, hepsi kendi halinde, derdince...
Bensizler, çok ama çok bensizler...
Farkındalar ya da değiller...
Tam dalıp gidecekken tökezleyip kendime geliyorum yine...
Yola devam, kendi yoluma, ıssız ve sessiz yoluma...
Birşeylere yetişmem lazım, birilerine...
Öyle, öyleymiş...
Çok uzaklarmış...
Uzaklıklarına fazla takılmadan devam ediyorum...
Öyle sanıyorum aslında...
Aslında fazla takılıyorum...
Fazla düşünüyorum...
Fazla istiyorum...
Fazla seviyorum...
Bu "fazla"lık beni daha çok uzaklaştırıyor...
"Çok isteyince olur" fısıltıları geliyor kulağıma...
"Çok" ile "fazla"nın aynı şey olmadığını farkediyorum bir anda...
Bu "çok"un ölçüsü nedir diye düşünürken başım yana çevriliyor...
Ben yapmıyorum, kendiliğinden...
Gözümün bile sonradan haberi oluyor...
Beynim bana pek mahçup bir edayla gördüğü kareyi yorumluyor...
"Geç kaldın!!!"
Neye?
"Yetişmek istediğine..."
Cevabın içime işlediğini hissediyorum...
Kilitleyemiyorum artık dizlerimi...
Devam edecek gücüm çalınmış...
Artık pes etmeye hazırlıyorum kendimi...
Zaten akışa ayak uydurmam için artık çok geç...
Kayıyorum, yaklaşıyorum uca, sona...
Birden yine bir ses çınlıyor içimde...
"Peki ya diğer istediklerin?"
Kendiliğinden dikiliveriyorum ayağa yine...
İstediğimden değil, yenilgiyi hiç kabul edemeyişimden...
Devam ediyorum...
Ama bu kez bilinçsiz, isteksiz, şevksiz...
Açmadan gözyaşımdan yanan gözlerimi...
Görmeden, duymadan ilerliyorum sadece...
Ya da onu bile öyle sanıyorum...
Yerimde sayıyorum...
İçimde...

Herşey böyle boşken nasıl yaşar insan?!

2011-04-04T02:18:00.001+03:00

Anlamsız günler devam ediyor... 1,5 aya yaklaşıyor yazmayalı... Hep yazıyım diyorum ama içimden gelmiyor, oysa içim dolup dolup taşıyor... Çok mutsuz gibiyim ve bunu da daha öncekilerin aksine çok net belli ediyorum çünkü sanırım bir çare arıyorum ama yok...

Üstümde baya ağır bir yük var gibi... Gittikçe beni aşağı çekiyor... Yok olmak istiyorum artık ama diğer yandan yok oluş şekilleri beni korkutuyor...

Tüm bunlar olurken yani bu ruh halindeyken; çok sevdiğim bir kişinin(öz amcam gibi sevdiğim) aniden vefat etmesi ve elimde sadece 1 ay önce çekilmiş mesajlaşmamızın o an farkedemediğim anlamlarının kalması, diğer taraftan yine çok sevdiğim bir başka kişi tarafından uğradığım derin hayal kırıklığı, bir de tüm bunların üstüne kedilerimin kaybolması, sınavlarıma girememem, insanların garip davranışları iyice dibe, en dibe çekti beni...

Hepsini belki bir gün detaylarıyla anlatırım ama şu an, içinde bulunduğum ruh halini şu kısacık yazıyla özetleyebilmiş olmam bile benim için büyük birşey ;)

Sonuç...

2011-02-27T23:49:00.000+02:00

Şubat üzücü başladı ve onun gölgesinde öyle devam etti... Durağan, sıkıcı...

Son haftası ise pek yıkıcı oldu...

İçimden hiçbirşey yazmak ve anlatmak gelmiyor...Yapmam gerekenleri bile yapmadığım, içimdenn yapmak gelmediği bir dönem...

Artık burada da susmaya devam edeceğim galiba...

!?!

Huzurlu huzursuzluk...

2011-02-09T02:07:00.000+02:00

Bugün içim biraz tuhaf... Pek depresif de değilim. Mutlu gibiyim ama o da değil... Herşey normal, kötü değil ama içim kıpır kıpır... Huzursuz bir kıpırtı bu... Rahatsız edici... Gittikçe mutsuz edecek gibi beni... Korkuyorum...

Bu arada; okuduğum andan itibaren etkisinden kurtulamadığım, ağladığım, başkalarına okutup onların da hayran kalmasına vesile olduğum, anlatım şekline bayıldığım, paylaştığı o dostluğa imrendiğim, acısını içimde hissettiğim, kendisine ve Defne'ye olan sevgimi bir kat daha arttıran Yunus Günce'nin o içten(belki okuduğum en içten duygularla yazılmış yazıydı) yazısını sizin de okumanızı çok isterim... Basit, normal, olağan gibi görünen günlük hayattaki davranışlarımız, sözlere öyle güzel anlamlar yükleyerek anlatmış ki... Hayran kalacaksınız...

Cenazedeki ağlayışı da gözümün önünden gitmiyor... Başı sağolsun... Allah sabır versin ona... Bize de onlar gibi birer dosttt... Amin!

Not: Diğer yazılarını da okuyun...

Vazgeçiyorum!

2011-02-06T03:25:00.000+02:00

Ağlamaya doyamadığım günlerdeyim... Herşey fazlasıyla zor ve anlamsız geliyor... Gerçekten anlamsız yani...

"Nereye kadar?", "Ya sonra?" favori sorularım şu sıralar... Cevap bulamayışım beni daha da dibe çekiyor...

Ölmek isteyenler sıradayken neden başkaları ölür ki diye densiz isyanlarım ve hemen ardından ölümden korkuşlarım var... Bünye tam bir çelişke içinde can çekişiyor resmen... Yorgunluk hissi veren bir duyguyla eziliyorum...

Evet, Defne'nin ölümü depresyonuma tuz biber ekti. Biliyorum, onun gibi nice insanlar ölüyor hergün. Ama hem sürekli onunla ilgili haberler yaptığım ve yazılar okuduğum için hem de onu çok sevdiğim için hiç aklımdan çıkmıyor... Yarışmadaki o veda konuşması, koca yürekli sevgi dolu eşinin, acıdan yıkılan annesinin halleri, güzeller güzeli oğlunun annesiz kalışı, annesinin başının altına oğluşunun oyuncağının koyuluşu gözümün önüne her geldiğinde ağlamaktan kendimi alıkoyamıyorum... Resimlerine
bakıp bakıp üzülüyorum; ölürken neler düşündüğünü, acı çekerek öldüğünü aklıma getirip içimin daha da sızlamasına neden oluyorum...

Bu sırada insanların nasıl acımasız olduğuna tanıklık olup hayattan daha da soğuyorum.

Cenazede İnci Türkay ne de güzel söyledi, özetledi: "Artık rahatsız etmeyelim, huzur verelim!" diye...

Her konuda bilmişlik taslayıp insanların hayatları hakkında her türlü konuşma hakkını bulmayalım kendimizde artık...

Hayat gerçekten 'yaşanılası' mı?

2011-02-04T02:18:00.002+02:00

Hayatın ta kendisini sorgulayıp işin içinden çıkamazken dün sabah beni daha da çökertecek haberle açtım gözümü... Annem, TVde altyazıyı okuduktan birkaç saniye sonra göz göze geldik. Onun da yüzünde tıpkı benimki gibi salaklaşmış bir ifade vardı. O okuduğunu, bense duyduğumu bir türlü algılayamıyorduk. Tekrar okudu: "Defne Joy Foster evinde ölü bulundu...". Bu cümledeki kelimeler birbirleriyle uyuşmuyor, yakışmıyordu. Evet, herkesin söylediği gibi ölüm Defne'ye yakışmıyordu, yakışmadı. Ölüm kime yakışırdı ki gerçi?!

İçimde "Yalandır belki" şeklindeki çocuksu bir hayal ve bir o kadar da bunun gerçek olduğunun bilinciyle nete girdim. İşim gereği de sayısız haber okuyup onları tek tek girerken bu acı gerçek içime içime işledi. Ve sonunda hıçkırıklara boğuldum, yine de tam dökebilmiş değilim içimdekileri. Tanımadığım bir kişinin ölümü beni nasıl böylesine sarsabiliyor bilemiyorum ama genelde böyle oluyor bende... Yarışma olmasaydı, zaten onu göremeyecektim belki, ölmeseydi bile ama sevdiğim bir kişinin hayatına devam ettiğini ve onu birgün yine görebileceğimi bilmek bile bana yetiyor sanırım.

"Çat Kapı" programını sunarken her pazar onu bekleyişimi hatırladım. Hep sevdiğim bir kişi oldu. Her gördüğümde yüzüme gülücük kondurdu hep. Uçuk kaçık halleriyle çok yakın hissettirdi bize kendini. Yüksel Altuğ ne güzel ifade etmiş Defne'nin hayatımızdaki yerini:

"Daha dünkü yazımın mürekkebi kurumadı. Şöyle yazmıştım: "Acun yarışmanın ikincisini yapmayı düşünüyorsa, Defne'yi mutlaka sunucu olarak kullanmalı..." Neden öyle yazdığımı bilmiyorum. Defne yarışmanın en eğlenceli tarafı olduğu için mi, ekran yüzünü pek sevdiğimden mi, onsuz yarışmayı eksik bulacağımdan mı?.. Ama şimdi anlıyorum ki, Defne, aslında bize hayatın 'yaşanılası' tarafını gösteriyordu."

Yarışmada elendiği gün ne de güzel veda etmiş bizlere... Meğer gerçek bir vedaymış, içten ve samimi... O sahneyi her gördüğümde ağlayacağım sanırım... Biz birgün susacağız ve hayatımıza devam edeceğiz ama ya minicik oğlu? ya annesi? ya eşi, arkadaşları.... Her birini düşünüp ayrı ayrı üzülüyorum, resmen içim acıyor... Sır gibi bir ölüm... Aslında kızıyorum da ona nasıl kendine dikkat etmez diye... O şirin mi şirin 'Can'ını nasıl annesiz bırakır diye... Bizim tanıdığımız kadar bile tanıyamayacak mı güzel anneciğini?!? Nasıl bir acı bu...

Yazmak istediğim o kadar çok şey vardı ki... Hepsi uçup gitti. En son şu haberi , Defne'nin bizlere verdiği dersleri köşe yazarlarının kaleminden okurken yine gözyaşlarına boğuldum... Benimle birlikte ağlayan annemin Defne için düşündüklerini Reha Muhtar'ın da farkettiğini görünce içim daha bir sızladı. Gerçekten sevmiyor muydu kendini:

"Hayatı sevmediğinden, hayata küstüğünden, hayatı kaldıramadığından gitmedi yani ölüme Defne Joy Foster... Tersine dans yarışmasının ertesinde Survivor'a katılma anlaşması yapmış... Yani hayat en azından işinde istediği gibi gidiyor, para kazanıyor, yeni projelere imza atıyor... O zaman ne peki 32 yaşında gencecik bir kadını ölüme götüren gerçek?.. Defne Joy Foster hayatı seviyordu, ancak kendini yani öz benliğini sevmiyordu sanıyorum... 25 yaşının bohem Atina günlerinde antibiyotik üstüne rakı içtiğim saatlerde, ben de kendimi yeterince sevmediğimin farkında değildim...Oysa kendisini sevmeyen insanların, 'bilinçaltı vücutlarına zarar veriyordu"

Defne'ciğimizin HT Pazar'a verdiği son röportajındaki içimi acıtan iki cevabıyla bitiriyorum yazımı:

*** Size gıcık olanların sayısı arttı sanki.
Daha önce de çok gıcık olan vardı ama ifade etme ihtiyacı hissetmediler. Onlar bana sinir olduklarını zannediyor ama hayatlarına neşe katıyorum.

*** Sıra dışılık hayata bir sıfır önde mi başlattı sizi?
Büyüdükçe belki... Çocukken çok çektim ama. Çocuklar çok uğraşırdı, dalga geçerlerdi. Belki de bu sayede hazır cevap oldum. Mesela “Yağmur yağıyor seller akıyor Arap kızı camdan bakıyor”u toplanıp söylerlerdi, canım sıkılırdı. Sonra onları incelemeye başlardım “Ben bunu nereden vururum?” diye.

BEN DE SENİ ÇOK SEVİYORDUM DEFNECİĞİM... RENGİNİ, KAHKAHANI, HERŞEYİNİ... :(

not: Artık hiçbir önemi yok ama bari son gün birlikte yaptıkları dansta Defne'nin Azra'dan çok daha güzel dans ettiği görülebilseydi keşke... Uzun bacaklarıyla dansa hiç yakışmıyor!

Ne tuhaf değil mi?

2011-01-31T01:00:00.000+02:00

Geçenlerde bir çift birbirlerine trip atıyorlardı... "Niye oraya gittin?" , "Niye öyle dedin?" , "Niye böyle ettin?" vsvs... İyice büyütüyorlar olayı falan... Hoş, olay falan da yok yani, şimdi anlatmayayım...

Neyse sonra teyzem telefonda anneme, "Özge nasıl? Kızın orada ayakta duracağım diye canı çıkıyor, bunlar da nelerle uğraşıyor!" demiş...

Bu söz, onları bilmem ama beni bayağı bir kendime getirdi... Gerçekten o kadar doğru ki... İnsanlar öyle boş şeyleri dert edip kendilerini ve karşısındakileri üzüyor ki bazen(ben de yapıyorum bunu)... Asıl gerçeklerden o kadar uzaklar ki... İlle anlamaları için başlarına mı gelmesi gerekiyor?!?

Bir kişinin, teyzemin bunu farkedebilmesi çok hoşuma gitti... Dedim, insanlar yaşamadan da anlayabiliyorlarmış...

Geceleri "Niye herşey benim için bu kadar zor???" diye isyan ediyorum bazen, sonra düşünüyorum:

"Ben ayakta durmak için onca çabalıyorum ama bir başkası da nefes alabilmek için mücadele ediyor!"

Herşeyin boş olduğunu görebilelim artık lütfen!

Özetleeeeee...

2011-01-28T00:51:00.000+02:00

Ne bitmez aymış bu OCAK beeeee:)

Neler neler oldu, Damla'lar gelippppp gitti bile... Ama yok, bitmedi, bitmiyor..

Bak halaaaa 288888888!

Çözüm bende! Peki ya grup nerrrrrde? :p

2011-01-15T00:36:00.001+02:00

Eskidennn, çook eskiden, sanırım ilkokuldayken bir grup daha doğrusu club gibi birşey kurmak istedim... Nereden aklıma geldiğini hatırlamıyorum ama normal birşeydi benim için, hergün bşyler icat ettiğim(icatçıkardığım) günlerdi... Adı "gencclub" oldu(gençtv'nin g'sinden:p). Üye kartları yaptım, yaptırdım anneme:)) hem de bayaa kaliteli olmuştu üzeri şeffaf kaplı falan... Club yönetmeliği, toplantı dosyaları vs :)) İyice kaptırdım kendimi... Sıra üyeleri seçmeye, onlara kartlrını vermeye, ilk toplantıya davet etmeye gelmişti... Club kartlarından elimde o kdr da çok yoktu tabiii:)) Zaten sinirle yapmıştı annem :D Neyse işte 10 tane falan olmuştu, ben de gittim tabi sınıftaki en yakın arkadaşlarıma verdim... Olay çıktıı! Küsenler, kavga edenler, hatta ağlayanlar bile olmuştu galiba:))) Tabii ilk toplantıyı bile yapamadan club dağılldııı:))

Şimdi de bir yarışma varmışşş... Yine tesadüfen düşüverdi önüme, yarışmasever biri olarak; konu da çok uygun 'cuk diye oturdu' ciddennn... Ödüller de güzelmiş ama çok az vaktimiz kalmış ve de 2-3 kişilik grup kurup öyle katılmam gerekiyormuşşş... Faceden çağrı yapsammm acaba yineee küsenler olurr muu büyüümeyen arkadaşşşşşşşlardan diye de ürkesim var:p (Yarışma daaa şuymuşşş--> http://cozumsende.com/ [katılıpp da rakip olmayınnn:P]

***seviyorum, özledim, kim vardır ki yanında, oyalanmalıyım!!!(herşyn nedeni bu)

Başlık bile gereksiz...

2011-01-10T01:43:00.000+02:00

- 6 rakkamını görünce neden kendime aitmiş gibi hissediyorum? (doğum günümle ilgili değil sanki?)
- Hiç unutmamış olmak ne güzel bir duygu dimi?
- Acaba gerçekten 5 yaşından sonra hiç büyümedim mi ben? :p (nedenini bir ara açıklarım)
- İçim öyle çok sıkılıyor ki... Bir ilacı olsa keşke bunun!
- Endişeliyim SANDIĞIM şey yüzünden!
- Daraldım, bunaldım, iç çekişlerim sancılı...
- Yarın olsun hemen!
- Ölmek isterken aynı anda öleceğim diye korkmak ne abuk bir çelişki...
- Neden yazdığımı bilmediğim çok belli mi?

Yine mi?

2011-01-07T02:10:00.001+02:00

Eveeet, yine kendime sinir olan "ben"le karşı karşıyayım çünküüü o "düzensizzz" ben geri geldi yine... Resmen beynime "kal" geliyor bazen... Görüldüğü gibi yine yazamıyorum; bloguma ne güzel düzenli yazmaya başlamıştım halbuki... Haftada 1 roman bitirirken elimdeki en son kitaba 2 haftadır hiiiiiiiç bakmıyorum bile... Sonradan sıkışmıyım diye derslere şöyle bir bakıyorum bi de güya son 1 haftadır ama ondan da fayda geleceğini sanmıyorum... ÇÜNKÜ AKLIM BAŞKA YERDE! Düzelirim inşallah diyebiliyorum şu an sadece... Bu saatte de sırf birşeyler yazayım diye girdim, kendimi resmen dürtüyorum, iteliyorum, çok sinir bir durum!

Bir de bu durağan bir o kadar da karmaşık beynime takılan ve çözüm bulamadığım bir konu var... Belki biri okur ve yol gösterbilecek deneyimleri vardır(inşallah)... Özetle:

Bir arkadaşım var...
28 yaşında. Bedensel engelli, o da SP. 3 sene önce tanıştık, keşke çok önce tanışsaydık şu an böyle bir sorunu olmayacaktı. Eğitim konusunda şanssızlık yaşamış. Hiç okula gitmemiş. Gittiği tedavi merkezinde okuma-yazma ve biraz da matematik öğrenmiş. Ama şimdi artık okumak istiyor(yaşını sorun etse de). Ben de bu isteğini biraz körükledim sanırım, neyse... İlkokul diploması için halk eğitim merkezinden sertifika alınıyormuş, diğerleri de açıköğretim olarak okunuyor zaten. Halk eğitime hergün gitmesi gerekiyormuş ve bilgisayarla yazmasını kabul etmemişler, ille de kağıt-kalem demişler(komik!)... Ben de Rehberlik Araştırma Merkezlerine gitmelerini önerdim. Bu konularda çok yardımcı ve yol göstericiler. Ben okula başlarken ve sonraki yıllarda da okula gelip hocalara sınıfımın hangi katta olması gerektiği, sınavlarda ve derslerde bilgisayar kullanacağımı vs açıklıyorlardı. Orayı aramışlar ama 22 yaşına kadar ilgilendiklerini öğrenmişler. Daha sonra Özürlüler İdairesi'ni aramışlar. Oradan da bir sonuç çıkmadı.... Tabii kızın hevesi kursağında kaldı, umutsuzluğa gömüldü resmen. Yani 28 yaşındaki bir kişi okumak isteyecek ama engelinden dolayı okuyamayacak, öyle mi? Bu bana çok saçma ve komik geliyor. Ve ne yapmalıyım bilemiyorum?! :(

Böyle işte... Bir de daha komik amaa sinir bozucu bir derdim var... 2 ay önce bir dergide Vichy Normaderm Tri-Activ'in testerı vardı, kullandığım sırada bir tane sivilcem vardı onu yok etmişti o zmn 1 kerede... Ben de 10 gün önce normal boyutunu alıyım dedimmmm... Soonuuuçç: sivilcesiz yüzümdeee bir sürüüüü sivilce çıkardııııııı:( gerçekten ağlamak istiyorummmmm:(

6. kişi olmaya gönüllüyümmm:P

2011-01-01T15:12:00.000+02:00

Gece sordoğum soruyu sabah karşımda buldum: 2010'a ilk veda eden Kiribati oldu!

"Büyük Okyanus'un (Pasifik) minik adası Kiribati sakinleri, 2010 sayfasını kapatan ilk ülke oldu.
TSİ 12.00'de 2010'u terk eden Kiribati halkının yaklaşık 6 bin mensubu kiliselerde toplanarak yeni yıla girdi.
Yeni Zelanda'nın en büyük kenti Auckland, 2011'e Kiribati'nin ardından girdi. Daha sonra Avustralya yeni yılı karşıladı.
Hong Kong ise Türkiye saatiyle 6'da yeni yıla girecek.Moskova'da 2011'i Türkiye'den bir saat önce karşılayacak.
Türkiye, İsrail ve Yunanistan aynı dakikalarda yeni yılı kutlayacak.
Berlin'in ünlü Brandenburg Kapısı'ndaki kutlamalar Türkiye saatiyle 1'de, 2011'in ilk dakikalarında zirveye çıkacak.
İngiltere'de Big Ben saat kulesi, Türkiye saatiyle gece 2'de yeni yıl için çalacak.

Uzayda yeni yıl

Dünya'dan uzakta, Uluslararası Uzay İstasyonu'nun 5 kişilik mürettebatı da, eski ve yeni yıl arasındaki sınırı 16 kez geçecek.

DHA"

Dilekler gerçekleşebilen şeyler midir?

2010-12-31T17:34:00.000+02:00

Bence hayaller de dilekler de gerçekleşebilen şirin şeylerdir :P En azından insanı hayata bağlar, bu nedenle sevilesidir...

Tek bilmediğim nasıl, ne olduğunda, ne zaman gerçekleşebildikleri... O da bizim elimizde olmadığındandır belki... Elimizde mi yoksa? Bilemedim şimdiii :P

Ennn sıradan, en renksiz olacak bir yılbaşım olsa da yeni yılımdan umutluyum ben... Bakın, benimsemişim bile hemencik :)

(Yanlız çok ilginç, 2012'ye giriyoruz diye düşünmüşüm bir an :s face'e dönüp bir ileti de "2010 bitmesin" yazdığını görünce "ne 2010'u bee???" diye şok oldum)

Mutlu olacağımız bir yılll olsuuuun...

Zaten mutluysak herşey yolunda demektir dimiiiii ;)

Yazmasam olmazdııı

2010-12-30T15:41:00.000+02:00

Evetttt, dün tahmin ettiğim gibi ağlama gecesi oldu... Zaten canım da sıkkındı, burnum sonrasında dur durak bilmedi sonrasında... "Yaprak Dökümü"nden beklemediğim seviyede vasat, sanki aniden bitirilme kararı alınan dizilerin yaptığı alelacele bir final oldu. Ama yine de ağlatmayı başaran senaristler, Ali Rıza Bey'i öldürerek kurtarmaya çalışmışlar işi...

Ali Rıza'nın, "yorgunum artık" diyip elini güle uzatmasıylaaa "öldürdülerr işteee yaaaa" diyerek hıçkırıklara boğuldum... Ölüm, rol icabı olsa da kabullenemediğim bir durum sanırım... Bir de bu ölen en sevdiğim karakterse, dizi bile olsa ağlamaktan içim dışına çıkabiliyor... O cennet sahnesi; alıştığımız, içimize işleyen sözlerle daha da süslenebilirdi; o kısım bile çok coşkulu değildi ama ölmesi bizi ağlatmaya yeterdi ve bunu iyi bilen senaristler de yorulmaya gerek görmediler...

Şevket'in sevincininn kursağında kalacağı belliydi zaten vee birkez daha farkettim ki hiçbir şeyi ertelememek gerkiyor, sürpriz yapmayıp babasıyla konuşsaydı, geliyorum deseydi, Necla'da kalan aklı bir de Şevket'te kalmasaydı... Sedef o gelinliği ve eşiyle gelmeyip adamcağızı daha da üzmesiydi, oğlunu düşünüp de...

Bunların yanısıra dizinin finaliyle ilgili "keşke"lerim oldu tabii...
- Babasına düşkünlüğüyle sevilen küçük Ayşe, son bölümde pasif kalmasaydı,
- Ferhunde'nin annesinin komik ve gereksiz bir şekilde bir anda çıkıveren sevgili sahnesi olmasaydı,
- Necla ve Leyla paralarıyla annelerine İstanbul'dan bir ev alsalardı(Trabzon'a yerleşmek de neyin nesiii),
- Babaa, babaaaaa diye bağırdıklarında Ali Rıza Bey aniden gözünü açıp uyanıverseydi(o an beklemedim de değil) ya da o sahne birisinin rüyası olsaydı sadece...
vb... (Daha da konuşmak gereksiz, orjinali böyle değil zaten, iyi dava falan açmıyorlar...)

Amaa Ali Rıza Bey "çook yorgunummm" dediği zaman o yorgunluğu ben de kendi içimde hissettim... Ve daha sonra annemle konuşurken "hani tekerlekli sandalyeden kalkıp ağaca tutundu ya ordan anladım zaten ölüp gittiğini, Lost'ta da tekerlekli sandalyede biri vardı, o öle ayağa kalmıştı..."dediğim an bir duraksadım... "Ben de mi ölünce yürüyeğim eğer öyle biryer varsa?..."

Sonra da bunu "yorgun"luğumla birleştirince... İhtiyacım olan budur belki benim de...

Bu kadar zor muuuu?

2010-12-29T17:49:00.001+02:00

Önce senaristler ağlatmaya alıştıkları için(acaba onlar kıskıs gülüolar mı) "Şevket, sümsük olarak gelip birden (nolduysa) aslan kesilen o adam tarafından nedensizce(senaristler bizi üzsün diye) bıçaklanıp ölecek ve bunu duyan Ali Rıza Bey de kalp krizi geçirip oğluna diğer dünyada kavuşacak ya da bıçaklanıp ölmeyecek olan Şevket, eve döndüğünde yine babasının onun yüzünden öldüğünü öğrenip kahrolacak" gibi bir final(orjinal hali yani roman olrk çktan bitti de ztn-bu reyting finali-) olacak diye iddia ediyordum. Bu gece öğrenmiş bir şekilde uyuyacağım:P Ne kadar abartmış gibi görünsem de asıl ve sadece üzüldüğüm tek şey onları artık hep birlikte göremeyecek olmam... İyi ki oyuncu falan değilim, her final benim sonum olurdu:)) Kanser olup ölürdüm zaten...

Neyse şu şarkının şu kısmı beni bitiriyor... Nasıl bir içten söyleyiştir bu... Bu geceee dizi bahaneesiyleeee ağlama gecesiiiiiiii :P

Darmadağın hayat bitiyor, umudum yorgun
Yıkık dökük harabelerimde yanıyor ruhum
Karanlığın içinde bir ışık söyle hiç yok mu
Sonunda bu savaşı kazanmak bu kadar zor mu???

Beni tanısa çok severdi dimiiiii anneee?

2010-12-29T01:45:00.001+02:00

Evet, kabul ediyorum. Ben tam bir sevgi arsızıyım. Ama öyle şımarıklık olarak değil. Herkes beni sevsin isterim çünkü şimdiye kadar bulunduğum her ortamda hep çok sevilen, ilgi gören oldum. Ailede, okullarda, sınıflarda, arkadaşlar arasında, işte... Bunun için bir çabam da olmaz genelde, şeytan tüyüm mü var bilemiyorum. :p Durumumdan dolayı desem bunu hem kendim hem de karşımdaki kişiye kendiliğinden unutturduğum için o yüzden olduğunu sanmıyorum, hem öyle olsa bu daha çok olumsuz yönde olurdu bence... Çok cana yakın, muzip, güleryüzlü(ve gözlü) olduğum için olabilir belki... Neyse asıl konu bu değil zaten...

Ben çok sevdiğim, beğendiğim, saygı duyduğum kişilerin de beni tanıyıp sevmesini çok isterim... Öncelikle, ben doğmadan önce yani annemler nişanlıyken vefat eden dedem için "Görseydi dedesi ne çok severdi bu kızııı" sözleriyle büyüdüm... Ben de gerçekten çok isterdim... Daha sonra Atatürk ile tanıştım... O'na karşı hislerimi şu an bile anlatamıyorum... Ondan sonra "Atatürk beni tanısa çok severdi dimi annee?" demeye başladım. Hala da aynı düşüncedeyim tabii... Çokkk isterdimmm... Ama "istemek" kelimesi tam karşılığı değil bu duygumun... Hüzünlü, buruk bir istek; tanıyamayacak olmanın verdiği acı, bir o kadar masum ama bir o kadar da şiddetli bir arzu bu...

Sonra benzer duyguları küçükken çoooook sevdiğim Kemal Sunal ve Barış Manço vefat edince hissettim. Bu kez pişmanlık ve "keşke bir fırsatt bulup tanışabilseydim"ler de eklendi... Ve ondan sonra aynı duyguları, Kayahan, Huysuz Virjin, Halil Ergün, Perran Kutman, Şevket Altuğ ve şu an(ruh gibiyim bugün) hatırlayamadığım, çooooooook sevdiğim diğer ünlü isimler için yaşamak istemediğime karar verdim. Şimdi, bir fırsatını bulmak(yaratmak) için elimi çabuk tutmam gerektiğinin farkındayım... "Beni tanıyınca ne çok sevdi dimi anneee" demek istiyorum artık...

Bu arada Okan Bayülgen ve Beyaz'la da tanışıp sohbet edebilmeyi öyle çok istiyorum ki ama kamera önünde değil tabii ki... Hatta geçmiş yıllarda şuanda tam olarak içeriğini ve ismini hatırlayamadığım engellilerle ilgili bir proje vardı, çok estetik fotoğraflar çekilmişti... O projede yer almayı çok arzu etmiştim o zaman içten içe, kıskanmıştım... Belki birgün Okan Bayülgen ile böyle bir projede yer alabilirim... Ne çok isteğim ve hayalim var dimiiii? :P

Çok sevdiklerimin de beni çok sevmesini istemem, beklemem, herşeyden karşılık bekleyen biri konumuna düşürmesin beni... Paylaşmayı(belki de sadece sevgiyi paylaşmayı) seviyorum... Sevmeyi de sevilmeyi de seviyorum...

Beni bazen bunalıma sürükleyen de aynı sevgi, aynı istek sanırım...

Bilen var mııı?

2010-12-27T11:00:00.000+02:00

"Adı: Aylin" i bitirdim ama içimde bitiremedim! Böyle(açıklamaya ne zamanım yeter ne de sıfatlar-ki tanımıyorum bile üstelik) bir kadının SIR ölümü beni etkiledi... Sonunu okurken veda etmeden giden bir dostummuş gibi hissedip buruk bir hüzün kapladı içimi...

Olay 1995'te gerçekleşmiş... Acaba sonra ölümünün arkasındaki sır perdesi çözüldü mü diye şöyle bir baktım google'a ama bulamadım... Aylin Radomisli Cates'in ölümüyle ilgili birşey bilen, okuyan, duyan var mı acaba???

Bir de kitapta okuyunca şoke olduğum bir olay var... O konuda biraz araştırma yapayımm burada da anlatacağım...

Bu arada yeni kitabım da Sunay Akın'dan "Önce Çocuklar ve Kadınlar"... Kapağın arkasında yine kendisine ait bir şiir var... Beğendim, yazımı onunla sonlandırayımm dedimmm:)

Sevmek

Saçak altına sığınmış
göçmen kuşun
kar tanecikleri arasında
düşen beyaz tüyünü de
görebilmek

İşte
sevmek...

Yeni yıl mı yılbaşı mııı? (pekbidertsankiderdimbaşkaki)

2010-12-25T18:42:00.000+02:00

Küçüklükten kalma şöylee bir yargı kalmış bende: "Ayy 'yılbaşı' dediiiii, öyle denmez ki dersen küçük düşersin, onu alt tabakadaki insanlar(kimse onlar?)der. 'Yeni yıl' demek daha havalı..."

Gerçekten var mıydı böyle birşey yoksa ben mi uyduruyorum? :)) Zaten ikisi de birbirinin tam karşıtı değil ki... Birbirinin yerine kullanmaya kalksan çoğu cümlede komik olur...

Saçma bir konu zaten... En az yeni yılın gelişini kutlamak kadar saçma... Kutlarsın hadi dee o kadar abartılacak bir olay gibi gelmiyor artık bana... Git gide üzüleceğim hatta belki bir yıl daha gittiii yaaa diye...

Kutlayacaksak eğer, yeni günü, yeni haftayı, yeni ayı da kutlayalım... Onların neyi eksik ki...

Evet, bugün lanetim sanırım... Zamanın çok hızlı geçmesi canımı sıkıyor... Bu aralar daha da hızlandı sanki... Niye? Çünkü zamana ihtiyacım var... Zamanım kısıtlı! :( Biraz yavaşlasa nolur sanki?!

Tıpkı sınav sırasında soruları yetiştirememe endişesi, telaşı var içimde... Ve de başarma hırsı...

İlk defa okul harici bu duyguları yaşıyorum...

"Yapamayacağım, imkansız zaten" diyen kendime saniyesinde kızıp "Niye imkansız olsun ki!"lerle üste çıkmaya çalışıyorum...

Ne için? Kim için? Neye, kime yetişiyorum?
Cevap yardımcı olmuyor galiba...

Not: 3noktalıbendennefretgeldi!

Aklıma şey geldi...

2010-12-22T01:14:00.000+02:00

Acaba insanların yaşadığı kat(daire), yere yaklaştıkça dışarıdaki evsiz barksız insanları, hayvanları daha çok mu düşünür olur?

Ama ya müstakil evlerde, villalarda, malikanelerde vs yaşayanlar? Onlar da daha çok düşünüp daha çok mu hatırlıyor onları?

Ya da böyle bir bağlantı yok mu, saçma mı?

Merak ettim...

İstiyorum... Olmaz mı?

2010-12-22T01:02:00.001+02:00

Bu ara kendimi kitap okumaya kaptırdığımdan bahsetmiştim. Oyalıyorum kendimi resmen, canımı acıtan şeylerden wuhuuuu(nedemekse o) diye uzaklaşıp başka hayatlara doğru yola çıkıyorum. Elimdeki kitapların hiçbiri yeni değil zaten ama okumadıklarımı seçiyorum, okuyamadıklarımı...

Örneğin, Paulo Coelho'dan Simyacı... Okul hayatım boyunca o kadar çok ismini duymuştum ki, hocalardan, arkadaşlardan...(eminim siz okuyanlardansınızdır) Ama bir türlü okuyamamıştım ya da herkesin yaptığı şeyi yapmama huyumu(lanet bir inat) buna da uygulamıştım. Gerçi kimsenin konusu hakkında birşeyler anlattığını da hatırlamıyorum. Şimdi okuduğum şaşırdım açıkçası... Secret'in masallaştırılmış şekliymiş... Ama güzelmiş yani "Secret", "masal" diyerek basitleştirmiş olmayayım şimdi... Gerçekten herkesin okuması gereken bir kitapmış... Arka kapaktaki şu söz de "Simyacı"nın değerini güzel özetliyor: "Simyacı'yı okumak, herkes daha uykudayken güneşin doğuşunu seyretmek için şafak vakti uyanmaya benziyor..."

Benim için asıl Secret, Ayşe Kulin'in Adı: Aylin oldu.. O da yine çok duyup okuyamadıklarımdandı... Şu anda da bitmesin diye sonuna yaklaştığım kitabımı gıdım gıdım okuyorum... İnsanın hayatının bir anda ve defalarca bambaşka bir hayata dönüşebileceğine tanık olmak insanı umutlandırıyor... Onu gördükçe, onu yani cesur, enerji dolu, neşeli, umursamaz, ukala, başarılı, güzel, etkileyici, vs vs (Aylin için gerçekten sıfatlar yetmez) Aylin'i, istediği herşeyi elde edişini, renkli ve her anı dopdolu hayatını okudukça insan "ben de istersem hayatımı istediğim gibi şekillendirebilirim" gazı geliyor :)) O hayatına giren kişilerden vazgeçerken ben ondan daha çok üzülüyor, alışmakta zorlanıyorum :D Sonunu bilemiyorum, daha doğrusu kitap onun cenazesiyle başlıyor zaten ama öyle renkli bir hayat yaşamış ki eminim yine ona yakışır bir şekilde bu dünyayı terketmiştir...

Onun gibi yaşayabilmek istiyorum ama istemek yeterli mi bilmiyorum...

En azından yeni hedeflerimle bunun için çabalayacağım sanırım...

MiniNot: Ayşe Kulin'in Aylin'in kuzeni olduğunu öğrenişim de ayrı bir şoktu... Hele ki bunu anneme anlatmam:

- Annee Aylin var ya Ayşe Kulin'in kuzeniymişşş

- Aaaa (arkadaşım olan Aylin sandığını şaşkınlığından anladım :)))

- Arkadaşım olan değil yaaa ama o da onların kuzeni olabilir, çünkü kitaptaki Aylin'in teyzesinin soyadı da Nayman :S (şaka maka bu sıralar öyle tesadüfler oluyor ki... şaşmakla yetiniyorum...

İlk mim acemiliğiyle...

2010-12-20T01:25:00.000+02:00

Sevgiliii crazywomenrosemary(çok tşkkkkk) beni mimlemişşş(hep böyle derlerdiii blogdaşlar, içten içe kıskanıodum belki dee :P)... Mim konusu da "anılarımız ve anılarımızın eşyalarımıza yüklediği anlamlar" imiş...

Konuyu ilk duyduğumda "ayyy çok zooor, nasıl yazcamm okdr şeyiii" diye düşündüm, sanki hepsini yazmak zorundaymışım gibiii:) sonraa aklıma ilk gelen 3 anıdan birini seçiverdim hemencik... İştee o anıııııı:) [anımı yazarken daha rahat olmak için bu kez yazım kurallarını es geçeceğiiiiiiim:P

Orta 2deydik(ben genelde olayları fln okuluma, sınıfıma, sıra yerime göre hatırlarım:p)... Ankara'ya Ricky Martin gelip konser verecektiiii... tabii ki Ricky'eeee çoook aşıktımmm, Damla(tekizim) da öyleydi tabii ona sorarsanız ben ondan görüp aşık olmuştummm... aşk diyorum çünkü hayranlıktan da öte bşydi; o Ricky için okulundaki kızları dövüo, bense onu beğenenleri salak gibi kıskanırdım... o benimmmdi:)) deli bir boyuttaydık işteee... Sedoşla karar verdik konsere gitmeyeee... hem de böylelikte Damla'ya karşı da 1-0 öne geçecektimm:)) bu şansı kaçıramazdım yaniii... annemi de zar zor ikna ettik, kalabalık olacağı için tedirgindi ama biz kafaya koymuştuk zaten... okulda hava atmaya başlamıştık bile... bu arada nasıl bulduğumuzu şuanda hatırlamıyorum Ahmet San'ı arayıp konserde bana yer konusunda yardımcı olabilir mi diye sormuştuk; o da konser alanında onu bulursak sahne yakınına beni yerleştireceğini söylemişti... Herneyse 4 bilet almıştık(ki babam bizi bırakıp dönecekti ztn 4.biletin nie olduğunu hala anlayamıyorum)... Sedoşla heyecandan ölüoduk, kalem kağıt aldırmştım yanına, güya Ricky yanımıza yaklaşınca ona uzatıp imzalatacaktık:)) ben bembeyaz giyinmiştim(sonradan konser boyu parlayacaktım)... Konser yerine gittik, dik ve dar merdivenler vardı... yabancı ve dev gibi bodyguardlar beni tekerlekli sandalyemle hooop die çıkarıverdiler yukarı... basketbol sahasıydı, insanlar akın ediyorlardı, tribünler dolmuştu neredeyse... kalabalığı yararak Ahmet San'ı bulmaya çalışıoduk ki babam Ahmet San'a "biz Ahmet San'ı arıoduk yardımcı olacaktıı" dedi:))) biz koparken adam sandalyemle beni aldı, annemle Seda tribünlere oturmak zorundalarmış:))çok üzüldüler ve endişelendiler tabii ki... biz de basının arasında ssıkışıp kaldık, boğulacaktım neredeyseee... konser başlıodu, hiçbşy göremeyeceğim die aglamaya başlayacakken San beni aldı hooop sahnenin dibine hoparlörün yanınaa koyduu:)) Ricky çıkmıştııı, büyüleyiciydi, gözlerimi ondan alamıyordum, müziği zaten içimde hissediyordumm:)) sonra birden yanımdan dev birrr balonnnn çıkıp kafama çarptııı:)))ve tokam fırladıı, saçlarım ahenkle dans ediyor balonun rüzgarıylaaa :))bu kez de saçlarımdan boğulacağıımm:))) bu sırada da annemle Seda karşıdan beni izliolarmış, kaç kere bodyguardlara yalvarmışlar "arkadaşı yanına gitsin, saçlarını toplasın, su versin vs" die ama yok ikna edememişler, zavallılar zaten önlerine kolon geldiği için Ricky'i de pek görememşler, foto fln da çekememişler :)) bi de bu arada şişman dev gibi bir bodyguard annemin üstüne düşmüş:))) [annem hala "gökten Ricky yağsa bana bodyguard düşerr" derr] Benn ise saçlarıma rağmen mest olmuş durumdaydım, olağanüstü yakışıklığıyla Ricky'ciğimm karşımda dans edioo, karşılıklı gülücükleşiodukk... bir ara baterinin başına geçip birşeyler çaldı, her hareketiyle muhteşemdiii... sonraaaa ışıklar kapatıldııı... O sırada Ricky aşağı eğilip bodyguardlardan birine bateri bagetlerini verdi, diğer tekerlekli sandalyeli 3 kız öne atıldılar hemen bagetleri kapmak için... o andaaa bodyguarda beni işaret etti Ricky!! o an kalbim çıkacaktı heyecandan:)) bagetleri nasıl tuttuğumu hiççç hatırlamıyorum:)))o kdr mutlu oldum ki... sonra Ricky karanlıkta sahneden kaçıverdi... konser bitmiştiii, bodyguardlar bana zafer işareti yaparken diğer insan şaşırıp kıskançlıkla bakıolardı:)) annemle Seda karşıdan gelirken elimde salladığım bagetleri görünce şok olmuşlar onlar ne diye:)) tabii durumu anlatınca Sedoşş tutturmuştu, birini bana ver bariiii diye:)) vermeyeceğimi bilsee dee:p

Ricky'nin kokusu, dolapta sakladığım bagetlerimden uzuuuun süre geçmediii... çıkarıp çıkarıp kokladım, koklattımm... bagetlerin bi tanesi çatlamış oraya siyah bir bant yapıştırılmıştı, benim için okdr değerliydiler ki hiç önemi yoktu... o konsere ait herşey durur bir dosyada, yüzlerce posteriyle birlikte... biletler, üzerimde kalan renkli konfetiler, fosforlu çubuklar ve tabii bagetler...

İştee böyleeeee:)

Şimdi sanırım bu güzel mimi birilerine paslamalıyımmm... Bir çok kişide görmüştüm gerçi ama... burada görürlerse ve isterlerse yapsınlar diye...

Umut
LoLLa
StummScream
Sümük'ü
mimliyorum:P

Bi de bu mime uygun şöööle bir yazım vardııı

Güselmişşş...

2010-12-19T00:30:00.000+02:00

"- Sana iki kelimelik, sonunu bilmediğim bir hikaye anlatayım mı?
- Evet...
- Seni Seviyorum." (Casablanca)

Bu kadar üzülmeye dayanır mı bünye? Ya insan?

2010-12-17T00:51:00.000+02:00

Son günlerde herşeye ama gerçek anlamda HERŞEYE üzülür oldum... Öyle böyle üzülme de değil bu... Geçmiyor, diğer üzüntülere eklenerek yoluna devam ediyor...

Beynimden sızıyor sanki tüm hücrelerime, yayılıyor, yayılıyor... İç sızlatıyor... Yolunu bulup evine, kalbe ulaştığında artık o sızı acıya dönüşüyor... Kanattığını hissediyorum adeta...

Tabii artık o acıyla nasıl geçerse saatlerin, günün öyle geçiyor... Diğer şeyler de eklenince... Çok klişe ama artık yaşamak gerçekten işkence oluyor...

Neden böyle oluyor bilmiyorum, bir yardıma mı ihtiyacım var, hiç bir fikir yürütemiyorum...

İçimde o çizmeyi çok sevdiğimm sayısız dallı bir ağaç çıktığını hissediyorum gerçekten... Üzüntü ağacı...

Mesela şu an o dallardan biri, minicik bir kedi için... Hergün mama yemeye pencere altına gelip bekleyen minişimiz... Şu an donuyor mu, aç mı, susuz mu, tehlikede mi vs vs? Tüm bu sorular beynimi kemiriyor... En önemlisi sevgisiz... Ve onun gibi binlercesi var... Ve diğer hayvanlar... Ve insanlar... Bu vicdan azabıyla nasıl yaşanabilir ki... Nasıl güzel bir gün olabilir ki?

Diğer üzüldüklerimi yazamayacağım için es geçiyorum, susup yutuyorum...

Oturmaya da bekleriz...

2010-12-16T15:24:00.000+02:00

Türkiye Omurilik Felçlileri Derneği'nin engelliler için düzenlediği 'Oturmaya da Bekleriz Projesi'ne birbirinden ünlü yardımsever konuklar katılıyor. Bu proje için bir araya gelen ünlü isimlerden her biri kendi özel sandalyelerini tasarladı. Akşam'da yer alan habere göre; omurilik felçlileri yararına düzenlenen bu destek amaçlı etkinlik Ataköy Plus Alışveriş Merkezi'nde 5 Ocak tarihine kadar devam edecek.

Hayat kimilerine adil davranmıyor. Her an herkesin başına gelebilecek trafik kazası ya da yüksekten düşme sonucu omurilik felcine yakalanmak an meselesi. Ömür boyu birlikte yaşamaya alışmak zorunda kalabileceğiniz bu hastalık sizi özgürce hareket etmekten alıkoyuyor. Felç nedeniyle hareket imkanı kısıtlanan engelli vatandaşların yaşamını kolaylaştırmak için 'Türkiye Omurilik Felçlileri Derneği' 2005 yılında 'Harekete Geç, Harekete Geçir' sloganıyla akülü tekerlekli sandalye kampanyası başlattı. Başta omurilik felçlileri olmak üzere tüm ortopedik özürlülerin tıbbi, mesleki ve sosyal sorunlarının çözümüne katkı sağlamak amacıyla düzenlenen kampanyaya ünlü isimler de katkı sundular.

İstanbul Modern Sanatlar Galerisi ile ortaklaşa hazırlanan kampanyanın ev sahipliğini ise Ataköy Plus Alışveriş Merkezi üstleniyor. Proje kapsamında tiyatro, sinema ve müzik dünyasının birbirinden ünlü isimlerinin tasarladıkları çok özel sandalyeler satışa sunulacak.

KİMLER KATILIYOR?

Proje kapsamında ahşap köy sandalyelerini tasarlayarak katkıda bulunan tiyatro, sinema ve müzik dünyasına damga vurmuş isimler arasında Cem Yılmaz, Ajda Pekkan, Hatice Gökçe, Seda Sayan, Erdem Akan, Yonca Lodi, Murat Akkoyunlu, Zerrin Tekindor, Latif Demirci, Sonay Dikkaya, Doğan Öncel, Bengü, Sezin Akbaşoğulları, Ozan Güven, Özlem Kalaycıoğlu, Ebru Akkamış, Sema Bicik, Murat Boz, Hıncal Uluç var.

İşte ünlülerin yaptığı o güzel sandalyelerrr!

İlgi çekici bir projeymişşş...

Peki ya benim finalim?

2010-12-16T00:01:00.000+02:00

Kitapların, dizilerin, filmlerin veya ne biliyim okullarımın sonu yani finali hep üzmüştür beni. İçimi burkar hep birilerini, birşeyleri bir daha hiç göremeyecek, haber alamayacak, hissedemeyecek olmak... Ama bu sefer hissettiğim bunlardan daha başka...

29 Aralık'ta Yaprak Dökümü bitiyor ya hani... Finale "Son 2 Bölüm"... Bu cümle hep içimi acıtıyordu bugüne kadar... Ama bugün bambaşka bir duygu hissettim... Farkettiğimde ben bile çok şaşırdım...

KISKANDIM!

Evet, gerçekten öyle oldu... Birden içimden "Ne güzel, bitiyorlar!" diye geçirdim, onlar için sevinerek... Sonra buruklaştım yine... Ama bu kez kendim için... Peki benim finalim ne zaman?

Aslında şimdi yazarken o an neler hissettiğimi tam ifade edemiyorum çünkü o kadar yabancı bir duyguydu ki bana bu...

Finallerin bazen gerekli, arzu edilen, özlenen, beklenen ve özenilen(!) bir olay olabileceği şimdiye kadar hiç aklıma gelmemişti.... Hele ki benim için... :(

Yapımcım ve yönetmenimden erken bir final talep ediyorum... Mutlu/mutsuz farketmez... Başrol oyuncusu yorulmuş, yıpranmış, devam ettiremeyeceğini hissediyormuş; iyi de rol yapamıyormuş zaten... Diğer oyuncular da çoktan yeni projeleriyle ilgilenmeye başlamışlar bile...

Fazla uzarsa saçmalayacağı ortada... Güzel bitirelim, akıllarda kalsın...

Bölüm diye beklerken "FİNAL" yazısını görelim artık...

Hadi hemen yapalım!

2010-12-15T16:06:00.003+02:00

Annemle "belediyeler sokaklara kulübeler yapsalar ne güzel olur yaa" derken ertesi gün bu videoyu görmek, ayrı bir ilginç oldu...

Karışık, karmaşık, karmakarışık...

2010-12-13T01:07:00.000+02:00

Artık neler hissettiğimi ben bile çözemiyorum. Çok sıradan olmasına rağmen ilginç bir gündü...
Nedir bu kadar içimi yakan?
Doğru mudur?
Kimin, kimlerin suçudur?
Suç değilse de sorumlusu kimdir?
Yoksa...

Ben miyim?

Soğuk, gittikçe daha da soğuk...

2010-12-11T15:59:00.000+02:00

Pasha'ya kardeş edinip hergün mama verdiğimiz 2 miniş bugün yok... Muhtemelen soğuktan korunmak için bir yerlere sığındılar :( Onları düşündükçe zaten sıkkın olan canım daha da sıkılıyor... Sadece onlar mı? Tabii ki değil, yüzlerce hayvan ve sokakta... Aç ve açık... :( Tarifi yok bunun. Kışı ve karı çok sevmeme rağmen artık içimde anlamsız bir öfke ve nefret kaplıyor... Hemen yaz gelsin :(

O da soğuk!

Aklımda 1001 düşünce... Susmayan bir yürek ve beyin var gücüyle sonumu hazırlıyor gibiler... Hep aynı soru kalıbı: "Neden...?"

Bugünlerde herkes/herşey üstüme geliyor gibi zaten... Bu da yetmiyormuş gibi anlayamadığım davranışlar... Sürekli birşeylerle karşılaştırıyorum(tırılıyorum)... Böylece daha da mutsuz oluyorum...

Bir de meşhur "sanma"larım yok mu! Devamlı birşeyler sanıp sonra kendi kendime onları çürütme halindeyim... Sonra yenileri geliyor... Tek bildiğim haketmiyor oluşum... O kadar üzgünüm ki... Yapacak birşey yok zaten düşündüklerim doğruysa... Kabullenme zamanı geldi sanırım! Nasıl olacaksa...

Güneş yine başkalarını ısıtmak için sırtını döndü...
Karanlık her yer...
Üşüyorum...

Ve başka Güneş de yok... Varsa da gözlerimi kapadım, görmek bile istemiyorum!

Koşmak istiyorum...

2010-12-05T00:18:00.094+02:00

Koşmak istiyorum ama kaçıp gitmek için... Soluk soluğa kalayım... Kalbim sadece koştuğum için çok çarpsın... Sadece daha hızlı koşamadığım için içim yansın... Tek endişem gidebilmek için gecikip gecikmeyeceğim olsun... Tek hayalim kaçıp kurtulabilmekten başka birşey olmasın... Beni tek anlamayan o an üzerinden atladığım yolun ortasındaki taş olsun... Hiçbir şey düşünemeyecek kadar hızlı koşayım... Benden önce başkası kavuşur mu diye delice kıskandığım sadece sonum olsun... Yalnızca, koşarken gözüme çarpan bir kaktüse, değmek için elimi uzattığımda dikenlerini batırdı diye kırılıp küseyim... Belki de nedensiz çılgınlar gibi koşayım... Sonra bir an bir ses duyayım... Aynı anda derin, ince bir sızı... "Acıya alışığım ki ben. Devam edebilirim..." diyeyim... Bir adım daha atıp "Devam etmeliyim!"...

Gücüm su gibi boşalınca yere serileyim... Her zamann olduğu gibi umudumun kırılmasına izin vermeyip kendime belki de son kez cesaret vereyim... "Kalkabilirim!"... Yerden destek elip kalkmak için elim son kez kıpırdansın... Yüzüm soğuk, sert asfaltın farkına varırken benim için de yavaş yavaş kabul ediş bölümü başlasın... "Artık kalkamayacağım..."... Hayallerimle vedalaşırken yine yüzümün görünmeyen tarafından yaşlarımı sessizce akıtayım... O an yaşadıklarım gelsin aklıma... Koşmadan önceki tüm hayatım... Doğduğum o küskün günden itibaren ki yaşamım... Tercih yapamadığım ilk gün... Ondan sonraki hayatıma giren tüm insanlar, yaşadığım tüm olaylar... Ailem... Çok sevdiklerim, nefret ettiklerim... Gülüşlerim, ağlayışlarım, başarılarım, başarısızlıklarım... Kızgınlıklarım, kırgınlıklarım... Hayallerim, umutlarım, hayal kırıklıklarım... Benim olan ve olamayan herşey... Hayatımdaki herşey geliversin karşıma... "Tıpkı dedikleri gibi" diye gülümsemeliyim son kez... "Hayatım, film şeridi..."...

Gözlerim ağırlaşıp zihnim bulanıklaşsın... İçimdeki herşeyin boşalıp akıp gittiğini hissedeyim... Garip bir huzur sarıp sarmalasın beni... Sonra birden aklıma gelen birşeyle gözlerim var gücüyle açılsın...

"Yürüdüm! Ne yürümesi ya... Koştum! Koşuyordum!"... "Eee yani? Başkaları için çok önemli diye önemliydi bu belki de benim için... Önemliydi çünkü her güzel şey ona bağlantılıydı, öyle görüyorlardı yani herkes... Onlar gibi olmalıydım, olabilmeliydim bir gün... Daha çok insan, kız, kadın, evlat, arkadaş olabilmem için... Hissettirmemeye çalışsalar da farKlılığı kabullenemediklerini bazen sözlerinden bazen gözlerinden anlayabiliyordum... Beni çok seviyorlardı ama yürürsem sanki daha çok sevecek gibi bir halleri vardı... Tamam, benim için istiyorlardı, benim mutluluğum için... Haksızlık ediyordum onlara ama onlar da bana haksızlık etmemişler miydi? Farkında bile olmadan?"

Tüm bu düşünceler aslında saniyelik bir dilimde geçsin aklımdan... Artık hiçbirinin öneminin olmadığını, tüm üzüntülerimin yavaş yavaş yok olduğunu anladığımda, mutluluğum tüm dünyaya yayılsın usulca kapanan, suskunluğumda konuşan gözlerimden... Huzura kavuşan yüreğimden...

Arkamdan üzülmesin kimseler diye bir işaret bırakayım... Kalıcı bir işaret... Üzgünken bile yapabildiğim bir şey olsun... Gülümseyerek veda edeyim onlara... Gerçekten mutlu olduğumdan şüpheleri olmasın yüzüme baktıklarında... Bakanlardan duyduklarında...

Gerçek bir veda olsun benim için... Gerçek ama güzel bir son...

Yaşamak, koşmak mıydı?
Aynı yolda, aynı yöne gidiyor oluşumuz yetmez miydi?

Yetmez mi?

Ön yargılı olmayalım! mı? :p

2010-12-01T18:17:00.003+02:00

Ön yargılı olmayı da ön yargılı insanları da kimse sevmez ama çoğumuz öyle ya da böyle ön yargılı davranırız kabul edelim...

Ben de ön yargılı olduğumu zaman zaman fark ediyorum, farkettiren birşeyler oluyor daha doğrusu...

Örneğin, bu ara deli gibi kitap okuyorum... oyalanmak için, başka hayatlarda kendimi kaybetmek için vs vs... Herneyse konumuza geri döneyim... Çatı bitince anneme yine Ayça Abla'nın kitaplarından getir dedim. O da 2 kitap getirmiş; Albert Camus - Yabancı ve Agatha Christie - Ceset Dedi ki...

Agatha Christie her türlü okunacağı için onu sona bıraktım... Albert Camus'la ilk tanışmamdı(geç kalınmış tanışma)... Ve daha kapağından, yayınevinden "Çok sıkıcıdır bu yaa... zaten bu yayınevinden çıkan kitapların hepsi öyle, ağdalı bir dil, upuzun karmaşık cümleler, off ne biçim boğulcam okurken..." diye başlamayı bir süre erteledim önce... Sonra zorla elime aldım... Ve düşündüğümün tam aksiyle karşılaştım... Yalın, oldukça kısa cümleler, çok sade, akıcı bir dil... Tabii ki basit bir roman değil, derin anlamlar yüklü aslında o kısacık cümleler... Sadece ilk 30 sayfa fazla yavaş geçiyor, ondan sonrası çözülüyor hızla. 2 günde bitti zaten...

Kısacası, doğduğumdan beri ön yargılı insanlara kendimi ispatlamaya çalışırken hala bu kadar ön yargılı olmama şaşırıyorum, bu tutumumdan her seferinde utanıyorum...

NOT: BENİ TAKİP ETMEYİ BIRAK ARTIK! İyiyim ben...

Korktuklarımı kendime çekmekte üstüme yok!

2010-12-01T14:11:00.004+02:00

İsyan değil bu ama niye çok isteyenin kalbi durmaz da diğerlerinin durur merak ediyorum...
Tükenme yolundayım...
Bitiyorum...

Korkuyorum...

2010-11-29T23:05:00.004+02:00

Herşeyden korkar oldum ve bu beni en mutlu olduğum anlarda bile ceza gibi paçamdan tutup aşağı çekiyor... Bir bakıyorum ki mutsuzum, çaresizim...

Korkuyorum...
Yılmaktan, yıldırılmaktan, pes etmekten korkuyorum...

Kaybetmekten korkuyorum...

- Anne, babamı kaybetmekten korkuyorum; onlarsız geçireceğim günlerden, yıllardan çıldırasıya korkuyorum...

- Pasha'ma birşey olmasından korkuyorum... Hiç büyümesin, yaşlanmasın, hep benimle olsun istiyorum...

- Umutlarımın kaybetmekten korkuyorum, hayal kırıklığına uğramaktan korkuyorum ama diğer yandan hayal kırıklığına uğramayım diye hayallerimden vazgeçmekten korkuyorum...

- Onu kaybetmekten korkuyorum, her türlü kaybetmek... Sıkmaktan korkuyorum, korkup siniyorum... Ben ona kavuşmamışken ve belki hiç kavuşamayacakken birinin gelip onu her anlamda alıp gitmesinden korkuyorum... Ya da onun birini alıp gitmesinden... Onsuz kalmaktan korkuyorum... Zaten onsuz olduğum hissinin her an beni bitirmesinden korkuyorum... Onu sevememekten korkuyorum... En çok ben sevmek istiyorum... Sonra ona haksızlık etmekten korkuyorum, onun mutluluğunu(ama başkasıyla mutluluğunu) istememekten korkuyorum... Onun beni hiiç tanıyamamasından korkuyorum... Beni hiç sevmeyecek olmasından... (bu sonsuza kadar uzarrr)

Daha şuan aklıma gelmeyen birçok şeyden korkuyorum ve bu yaşam kalitemi etkiliyor... Yoruyor... Güçsüz bırakıyor...

Bitmesin hiçbirşey... :(

Bambaşka...

2010-11-20T23:56:00.003+02:00

Yazamadığım 1 ay süresince dakika dakika değişti herşey; düşünceler, duygular, durumlar, kararlar... HERŞEY!

Şuan bambaşka bir hayat yaşıyorummm...

İyi miyim, kötü müyüm bilmiyorum...

Kendimi sorgulamaya başlarken yine burada olacağımmmmmm;)

AZZZını yapamıyorum:p

2010-10-25T23:17:00.003+03:00

Kaldığımız evde uzun zamandır inceleyip okumak istediğim kitaplar vardı(3 raf dolusu)... Bir türlü zaman ve hal bulup seçemiyordum(öyle çok yorgunum kiii)...

Pazar günü önüne oturup isimlerinden ilk ilgimi çeken 3 tanesini seçtim ve 3'ünü de aynı anda okumaya başladım(bşy yapacaksam minimununu yapamıyorum nedense:))

1) Ancak Bir Benzerim Öldürebilir Beni, Cezmi Ersöz
2) Tanrı Sana Küsmedi, Senai Demirci, Yusuf Özkan Özburun
3) Fare Kapanı, Agatha Christie (Bonus olarak, mutlaka okunur, sıkmaz diyeee)

Bakalımmm bittiklerinde düşüncelerim ne olacakkk:p

Kadınlar her yaşta aşık, erkekler her yaşta mızmızzz:p

2010-10-10T17:16:00.001+03:00

Sizlerle artık denediğim tedavi yöntemlerini paylaşmaya karar verdim. Hem çocuğu ya da tanıdığı veya kendisi benim hastalığımdan(CP,SP,cerebral palcy) olanlar için de yol gösterici olur belki… Kök hücre, şuan uygulanan Lokomat vs… Ama bunları daha uygun bir zamanımda anlatacağım… Bugün değineceğim konu çok başka…

Gittiğim fizik tedavi merkezinde(ki sonra bununla ilgili bilgiler paylaşıp tavsiye edeceğim…) çok farklı yaşlarda, çok farklı öyküleri, hastalıkları olan kişiler var ama çoğu sonradan felç olmuş hastalar… Ya aileleri ya eşleri, arkadaşları sevgilileriyle birlikte geliyorlar… Ben de bir yandan onları, diyaloglarını, davranışlarını fln gözlemliyorum tabii :) [pek de zvk alıyorum bu işten)

Bir adam var, 50 yaşlarında… Sanırım felç geçirmiş, sağ tarafı daha çok etkilenmiş… Konuşamıyor, yürüyemiyor… 45’li yaşlardaki eşiyle geliyor… Adam çok somurtgan… Eşi de bir o kadar sevecen… “Aşkım, bebeğim, acıyor mu? Yastağını şöyle çekiyim mi? Sen neleri atlattın vs vs…” hiç yanından ayrılmıyor, el ele… Yok, hiç yapmacık da değil, çok içten… Aşkla, sevgiyle ya da (ne derseniz diyin) etrafında pervane adeta… Onu görünce içiniz sevgiyle doluyor…

Diğer taraftan adam ise çok mızmız… Hiçbirşeyden memnun olmuyor, bağırıyor çok acı çekiyormuş gibi(belki gerçekten çekiyordur bilemem tabi… onlara elektrik veriolar tedavide çünkü.)… Herneyse oradaki bütün erkekler suratsız, mızmız, nazlı, acıya dayanıksız:S Hep onların sesi çıkıyor. Çok ilginç… Bu kadar tesadüf olamaz herhalde… Bu durum “Erkekler hiç büyümez”e örnek mi bilemem ama bir de “Neydim ne oldumm” diye üzülüp bunu gurur haline getirerek surat asanların da olduğu bir gerçek…

X kadar ömrünüz kalsa...

2010-10-03T18:30:00.002+03:00

Geçenlerde 'kanser' muhabbetine fazlaca maruz kaldım... "'Şu kadar ömrün kaldı' deseler naparsınız?" konuşuldu sonrasında... "Moral çok önemli", "Ayyy ben öğrendiğim gün ölürüm"ler vs vs. Benim ise aklım daha başka yerlere gitti...

Şimdi bu yazacaklarım "hariçten gazel okumak" diye eleştirilebilir, hatta gerçekten öyle de olabilir... Ama bana "X ay kadar ömrün kaldı" deseler (tabii ki önce çok üzülürüm) buna neredeyse sevinebilir, biraz daha abartıp heyecanlanabilirim. "Yuh, ruh hastasıııııı" demeden önce bir sorun ama "Neden?" diyeeee(bilirsiniz neden diye sormadan anlatmam, öle beklerim:p)

- Neden?
- Sevinirim çünkü arkamda yarım kalmış bir iş vs bırakmamak için bir sürem vardır bildiğim. Beni çok zorlayacak olsa bile tamamlamaya, yapmaya çalışırım istediklerimi/yapmam gerekenleri... Heyecanlanırım çünkü o güne özel bir günmüş gibi hazırlanırım, doğum günü partisi, düğün vs gibi... Giymek istediklerimi, (varsa) saçımı başımı, nasıl görünmek istediğimi planlayıp hazırlarım coşkuyla tek tek... Benim bu coşkum, koşuşturmam ailemi de oyalamalı, üzülmeye vakit bulamamalılar... Tüm tanıdıklarımı görmek isterim son kez, o yüzden bir organizasyon düzenlerim herhalde... Bir yere gidiyormuş, temelli taşınıyormuş gibi veda etmek isterim. Beni özleyecekleri, benim özleyeceğim kişileri görmek, dokunmak, hissetmek son kez... Öyle yas gibi bir veda olmamalı bu; çok eğlenmeliyim, eğlenmeliyiz... Çıngınlar gibi gülmeliyiz, gözümüzden yaş gelmeli... Ama gülmekten... Gelen yaş, aklımızı başımıza getirmemeli, içimizdeki burukluğu belli etmemeye çalışmalıyız, boğazımız düğümlense bile... Ya da sonra "Ben de ölüyorum işteee yaaa" demeliyim, üzülmeliyiz, ağlamalıyız feryat figan... Çığlık çığlığa... Ama ben varken yapmalıyız bunu... Ben "henüz" gitmemişken, ölmemişken... İçimizde ne varsa dökmeliyiz o gün, o saatlerde... Daha sonra izleyemeyecek olsam bile her anı videoya alınmalı, bol bol fotoğraflar çekilmeliyiz sevgimizi yansıtan... ve -belki çok bencilim ama- aranızda, yanınızda gözlerim kapanmalı, gülümseyerek... Bir yanım hep sizinle kalmalı... Çok üzülünmemeli arkamdan... Yaşıyormuşum ama sadece bir daha görüşemeyecekmişiz gibi olmalı bu veda... Ardımda bırakacak olduğum herşey(aile, dost, hayvanım, özel eşya, giysi vs), ben varmışım ya da size emanet bırakmışım gibi özenle korunmalı, bakılmalı, durduğu yerde bırakılmalı sonra geri gelecekmişim gibi... Gömülüşüm de öyle olmalı, üzerimde en sevdiğim elbisem, taranmış saçlarım...(bu son 2 cümle biraz vasiyet gibi oldu...)

Böyle işte...

İtiraf etmeliyim ki yazdıkça içim burkuldu, gözlerimden yaş geldi, o anı yaşıyor gibi oldum... Allah herkese ağrısız, acısız (güzel) ölümler versin... Böyle bir durumda, bir yandan da yaşama hırsı ile hastalığa savaş açar mıyım, o kısmını bilemiyorum şu an ama ne kadar vaktinin kaldığını bilmek, bilmemekten daha iyi değil mi sizce de?

Dedim kiii blogumu madem sadece LoLLa okuooo... :p

2010-09-19T20:09:00.002+03:00

:))) Cidden sırf LoLLa içinnnn onun önerdiği renklere uyup blogumu değiştirdimmm... Beğendim mi? Yoo:)) yani bence böyle daha çok göz yoruo ama okuyan ben miyim? Yooo:p

Neyse madem herşeyim "yeni", blogum da yenilensin:)

Anlatacağım okdrr çok şey var ki... ama şuan ciddi anlamda hiç halim yok :(

Mutlu bayramlarrr

2010-09-10T01:30:00.000+03:00

İçim bir huzursuz, hep sanki yapmayı unuttuğum birşeyler var gibi...
Mutsuz muyum? Yoo, değilim... Yeni serüven geriyor beni... çünkü benim isteğim/tercihim...
Hayal kırıklığından korktuğum/bıktığım/yorulduğm için vazgeçmeye çalışıyorum ama artık çok geç...

Bayram hiç gelmeseydi/geçmeseydi/bitmeseydi :(

Fazla hayali olan var mıııııı?

2010-09-05T13:17:00.004+03:00

Şu siteyi görünce önce çok sevindim. Sonra düşündüm, hangi hayalimi yazsam ki diye... O an farkettim, hayallerimin çoktan uçup gittiğini... "Yok canımm, vardır mutlaka yazabileceğim birşeyler yaa" dedim kendime... Ama yok, bozuldum, üzüldüm... Gerçekleşmesini istediğim(ama artık beklemediğim) bazı şeyler var tabi... Fakat onları çok "hayallerim" kısmından alıp imkansızlaşan "keşkelerim" bölümüne koymuşum sanırım... Hayatın bu ara "çok boş" gelmesi de bu yüzden olabilir... Beklediğim hiçbir şey yok artık, isteklerimin gerçekleşmesi çok uzak çünkü...

Uyuşmuş gibiyim; bakıyorum, görüyorum, gülüyorum, cevap veriyorum ama aslında o an ruhum bedenimden ayrılıp uzaklaşma çabası içinde debelenmekte... "Amma da sıktın" diyebilirsiniz ama böyle hissediyorum... Gözlerim çok yorgun, beynim yordu onları "olamayacak" düşlerimle... Gördükleri gerçekler ise acıtıyor, yakıyor, yaşartıyor onları...

Her neyse madem kendim için gerçekleşsin diye yazabileceğim hayalim yok, hemen aklıma "diğerim" geldi... Hayallerinin gerçekleşmesinde ufacık bir payım olmasının da beni çok etmeye yetecektir bana... Onun en büyük hayali (ki onu ancak kendisi gerçekleştirebilir-gerçekleşmesi beni üzeceği gibi, mantıklı düşününce benim de onun için olmasını isteyebildiğim birşey![biliyorum, anlayamadınız, çok karışık oldu ama zaten karışık bir durum, ben bile anlayamıyorum]-) değil ama diğer hayallerinden oluşan, sitenin de istediği gibi "yaratıcı" bir karışım var aklımda...

Fakat sorun şu; oraya kendi adımla mı yazsam, yoksa onun ağzından mı yazsam? Ve kural olarak olarak arkadaşlarıma da beğendirmem gerekiyor... Ya o da görürse? Kızarsa? Kızmasını geçtim, olacaksa sürpriz olmasını istiyorummm :(

Nasıl yapsam? Bir fikri olan var mııı?:p

Bu arada sizin "gerçekleşebilir" bir hayaliniz mevcut muuu?(2kere"var mı"olmasındiyesaçmaladım)

*Ne kadar çok "ama, artık ve (...)" kullanıyorum, gıcık oldum kendimeee!!!

Niye ki?

2010-09-04T22:11:00.004+03:00

Bugün pek mutsuzken bu resmi görünce bir anda içimi umut kapladı... Mutlu oldum... "Niye ki??? :S" diye düşündüm sonra... Cevabını bulamadım... Bakınca aynı şeyleri hisseden var mııı?

Sanki...

2010-08-30T02:01:00.002+03:00

Kızmış gibiyim. Birisine... Birilerine... ama neden? Niçin, niye, kime, kimlere? Gittikçe artıyor sanki... Öfke... Çığ gibi büyüyor... Yoluna çıkanı içine katıp ilerliyor... Çoğalıyor...

Kızıyorum, küsüyorum, susuyorum...

İmkanlısı acı çektirmez mi?(Aşk)

2010-08-28T13:37:00.003+03:00

Acı çekmeyeyim diye kimseye aşık olmamalı mısın? Ya da olmadan durmak mümkün müdür? Böyle bir güç kendisinde mevcut mudur insanın? "Acı çekmeyi seviyorsun, ondan aşık oluyorsun" denilebilir mi birine? İmkanlı mı, karşılıklı mı olmalıdır hep aşklar? O zaman hiç acı çekilmez mi? İmkansız aşklara mahkum olan biri acı çekmesin diye ota mı dönüşmeli? Duygularını köreltmeli, sevmeyi yoksaymalı, aşkı görmezden mi gelmeli? Peki ya imkanlı hale gelemez mi hiç imkansız olan birşeyler?

* Daha önce şurda ve de burdaaa pek bir bilmiş bıdıbıdılamışım... Bugün sorulara gömdüm blogumu:( Duygu'mu çok özlediğimi her geçen gün biraz daha çok farkediyorum...(tekanlayanımmm)

* Bu müzik de(lizzz sağolsun) beni bir duygulandırıo, hüzünlendiriyor nedense... Meğer Aşk-ı Memnu'yu ne severmişim de özlemişim bu kadar... (kendime şaşırdım...)

Eskidendi, çooook eskidennn...

2010-08-25T21:57:00.006+03:00

Bugün biryerlerden çağrışım yapıp aklıma abuk sabuk şeyler geldi:

- Twitter'ıma da yazdım bugün "Eğitici Kol" seçimleri olurdu okullarda, herkes farklı farklı kollar seçer(ya da örtmen seçer), o kolun toplantılarına falan katılınırdı, mecburdu zaten. Yoklama bile yapılırdı, o konuyla ilgili şiirler, yazılar fln okunurdu:)) Başımızda örtmen olur muydu pek hatırlamıyorum ama zaten o saat dedikodu saati olarak geçerdi veya annemlere söylerdim gelip bir nedenle beni alırlardı:)) Seda'yla 13 yıllık okuldaşlığımız boyunca birtürlü aynı kola düşememiştik nedenseee:))) İlkokulda öğretmenim beni "beslenme kolu"na yazardı full, annemler buna çok gülerlerdi "tam sana göre" diye çünküüü eskiden kırksaatte bıkbık yerdim tavuk gibi:)) herneyse işte ne kadar gereksiz bir çalışma, değil mi[gerektiği gibi yapılmadığı için]? Sizin de anılarınız var mı "eğitici kollll" çalışmalarıyla ilgili?:)))

- "Ateş Dansı" diye bir dizi vardı çook eskiden, hatırlayanınız var mı? İzler miydiniz? Seyrettiğim her diziyi bölüm bölüm hatırlarken bu dizinin sadece müziğini ve o zamanın dizilerine göre daha farklı olduğunu anımsıyorum. Araştırıp oyuncularını görünce de ayrı bir şaşırdım. Kimler vaarmışş kimleerrr... Fragmanı da varrrr, çok komikmişş:)) baksana!...

- Ve yineee eskilerdennn "Zehirli Çiçek" vardı... Bunun da oyuncularını hatırlıyorum, konusunu falan hiiiç hatırlamıyorum. Hafızamı mı yitirdim nedirrr:( Sadece şeyi çok iyi hatırlıyorum, isminden etkilenip nickimi bir ara 'zehirlicicek' yapmştım küçükkeen:p Bakmak istersennn:p

Burdayımmmm ama...

2010-08-24T15:02:00.004+03:00

Yine sözümü tutmayıp yazmıyorum, yazamıyorum ama vallahii bu kez gerçek nedenlerim varrr(sonra anlatırımmmmm)...

Ayrıca yazmıyorumm ama yandaki kutucuğumu güncelliyorum kiii(bakınnnnnn)...

Bu arada bugün LoLLa yazı rengin göz yoruyor gibi diyince renklerle oynadım falan, olmadı karar veremedim, değiştirmedim ama ne renk olsa ki? Bu mor iyi mi?

Sorry : Bir Özür Dileme Projesi

2010-08-12T19:00:00.001+03:00

Sorry : Bir Özür Dileme Projesi

Bundan sonra görüp beğendiğim ya da ilginç gelen her türlü şeyi* yandaki minik kutucuktan paylaşacağım.

Üstteki site de ilk paylaşacağım şey*. Onu da şuradan okudum. Site hakkında geniş bilgiyi oradan elde edebilirsiniz...

Bu arada özür dilemekten çekinenlerden misiniz????????

*şey: resim, kitap, söz, haber, site, kişi vs olabilir... ;)

Bi' daha mı? Tövbeeeee:p

2010-08-11T19:44:00.002+03:00

AYYYY DİYORUMM CİDDEN NERDEN YAZDIM şu! yazıyı ya... Ben genel bir konu olarak yazmıştım ama herkes "flört, evlilik, birliktelik konusunda şanssızım ühüü" diye dert yandığımı algılamış sanırım nedense... Öyle bir amaçla yazMADIM...

Demek gerçekten kendimle ilgili bşyler yazsam neler olacak kimbilir:)

Öneri, tavsiye, paylaşım...

2010-08-10T22:12:00.002+03:00

Bana okuyup çok beğendiğiniz bir kitap adı söyleyebilir misiniz???? Eski/yeni farketmez, neden beğendiğinizi de bir iki cümleyle anlatabilirseniz pek hoş olurrrrr:)

Erkeklere ne yeter ki?

2010-08-07T20:33:00.003+03:00

1-1,5 sene önce tesadüfen tanıştığım bir arkadaşım bana dün kamera açtı "Arkadaşımın nişanı var bak bakalım nasıl olmuşum?" diye... Onun da hastalığı benimkinden(cp)... Ama çoook çok daha iyi durumda... Bu kök hücre olayından dolayı da iyice samimi olmuştuk...

Herneyse süslenmiş püslenmiş baya da güzel olmuş, bir de çok heyecanlı falan çok şeker... Kalkıp oradan oraya koşuşturuyor falan... Dedim "Kızım sen normal yürüyorsun, herşeyin normal, beni mi kandırıyorsun? :p makyajın da normal:))" vs diye geyik yaptım ama gerçekten kusursuz yürüyor falan... Dedi ki "Zaten yürümem de bir sorun yok, yüzümde biraz kasılmalar var, bir de konuşmamda biraz bozuk, o kadar. Ama hala yetmiyor erkeklere:D"...

Düşündüm... (kendimi hiçççççç hesaba katmıyorum bile) Engelli bir kız, bu flört, birliktelik, evlilik konularında engelli erkeklerden daha şanssız galiba... Bunun nedeni de erkeklerin dış görünüşe daha çok önem vermesi olsa gerek... Düşünsenize zaten kusursuz güzellik peşindeler ki bedenen bir çok kusuru olan kızı naapsınlar? Naapsınlar? Yok saysınlar ki öyle de yapıyorlar...

Aslında merak da ediyorum, engelli olmayan bir erkek engelli bir kız için ne düşünür diye... Bu yazıyı okuyan erkekler yorumda kendileri açısından bu soruyu yanıtlasınlar lüftennn:)))

Merak ettim çoooooook:) Bekleyeceğimmmmmm:)))

İtiraf ediyorum...

2010-08-06T19:10:00.002+03:00

İtiraf ediyorum ki düzenli olarak bloglarını güncelleyenleri kıskanıyorum, onlara imreniyorum.

Yani şuraya hergün birşeyler yazacak vaktim yok mu? VAR!

Şimdi bazılarınız "ama evden pek çıkmıosun ya ondan pek birşey de yaşamıosun ki yazasın" diyebilir ama HİÇ DURMADAN YAZSAM DA BİR ÖMÜR BOYU YAZABİLECEĞİM DÜŞÜNCELERİM, ANILARIM, YAŞANMIŞLIKLARIM, GÜN İÇİNDE GERÇEKLEŞEN OLAYLARIM VAR!

DUYGULARIM VAR! Özellikle içimin coşup coşup taştığı şu son bir yılda paylaşmadığım o kadar çok duygum var ki...

Evet, dün de farkettim; ben artık çok aZ kişiyle, çok aZZ şey paylaşıyorum... Bunun nedenini tam olarak bilmesem de
1) paylaşınca dert fln azaldığını düşünmemem
2) paylaştığım kişilerin küçümseme, çok bilmişlik taslama veya abuk yorumlarına tahammül edememem
3) paylaşarak insanları da sıkmak istememem
olabilir bunun nedeni...

Artık yazmak istiyorum ve kısa bir zaman sonra başlıyorummmmmmmm...

Çok bekler miyim?

2010-07-29T14:03:00.003+03:00

Canım baya baya sıkkın. Bakıyorum, yok bir çare... Ben göremiyorum ya da... Hergünüm daha ne kadar böyle geçebilir ki...

Yavaş yavaş batıyorum, gömülüyorum suya... Karşı koyamıyorum, belki koymak istemiyorum artık... Bir elim yine de umutsuzca havada, yardım bekliyor gören olursa diye... Biri tutsun diye... En son o gömülecek suya... Onunla beraber ışık da kaybolacak... Herşey bitecek...

Tek isteğim bu aslında, herşeyin bitmesi ama çabucak bitmesi...

Hamilesiniz ve...

2010-06-23T00:03:00.002+03:00

Uzun zamandır yazmak istediğim bir konu var ama bu kez biraz ciddi bir konu. Epeydir de erteliyorum. Hazır biraz tatsız günümdeyken yazıyım da çıksın aklımdan. Çok kapsamlı olan bu konuya ucundan değinip kaçmak niyetim.

Hamilesiniz ve çocuğunuzun engelli olduğunu öğrendiniz. Ne yapardınız?
a) Aldırırsınız
b) "Duygusal olarak yaklaşarak o benim çocuğum nolursa olsun" dersiniz

Bu soruya önceden çok farklı cevap verirdim. Özellikle küçükken TV'lerde falan bu konular konuşulurken bozulurdum, üzülürdüm, istenmeyen olmak çok acıtırdı o zaman beni. Sonra, biraz büyüyünce bu fikrim değişti.

Tabii benimki önlenebilir bir durum değil, doğum sırasında olan birşey ama önlenebilir, önceden bilinen bir durum olsaydı, kesinlikle aldırılmak isterdim. Ailenin ve çocuğun fiziksel olarak katlanmak zorunda olduğu güçlükleri-ki sayfalar yetmez belki-bir kenara bırakırsak manevi yorgunluklar belki daha çok yıkıma uğratabiliyor insanı.

Aile, hayatı boyunca "biz ölünce ne olacak?" sorusunun yanıtıyla can çekişirken çocuk da büyüdükçe herşeyin o kadar da toz pembe olmadığını farkedecek. Dışında bırakıldığı hayatın içine dahil olmaya çalışırken insanların önüne engeller koyduğu gerçeğiyle karşılacak. Aslında engellerin kendisiyle değil karşısındaki kişilerin beyniyle, kalbiyle ilgili olduğu için kolay kolay kaldırılamayacak olduklarını anlayacak...

Bunlarla uğraşan kalbi, beyni yorgun düşecek; elinden kayıp giden hayatına üzülürken isyanla karışık "onlar ölünce ben ne olacağım?" sorusu en mutlu anlarında bile kendisini hatırlatıp gülüşüne gölge düşürecek...

En başarılısı, en çok sevileni, en mutlusu, en zengini, en soyutlanmamış olanı bile bunları içinin bir yerinde hissedecek...

Engellenebilir birşeyse tüm bunlara değer mi?

Bu zor karar verilirken en azından bir kez daha düşünülmeli, her yönüyle...

http://twitter.com/spoiled684 :P reklamımsı bşy

2010-04-19T22:17:00.003+03:00

Artık resmen twitter bağımlısı oldum :( üstelik hiç sevmez ve gereksiz bulurken:P
hele ki artık sınırsız karakter de oldu, blog gibi yazar oldum... sanki buraya ihanet ediyormuşum geliyor bir de, çok yazarmışım gibi...

neyse ben, solda da gördüğünüz gibi http://twitter.com/spoiled684 'dayım... hani merak edeniniz, takip edeniniz var isee:p :))) ki pek sanmıyorum...

öyle işte...

Bana da biraz renk ver...

2010-03-24T21:32:00.003+02:00

Şubat'ı hiç sevmedim... Mart'ı da...
Nisan'ı sevmek ve hergün yazmak istiyorummm(o zmna kdr tweetlemece:p)

Erteledimmm gitti...

2010-02-07T23:01:00.003+02:00

Offf o kadar çook yapmam gereken şey varr ki...
Kafamda tasarlıyorum böylee şunları bunları yapıyımmm die ama yok içimden gelmio, erteliyorum yine bugünlerde herşeyi, kendimi...
Birilerine söylemek istediklerimi bile erteliyorum...
iyi mi kötü mü bilmiyorum :s
susuppp yutma durumundayım tam yaniii

zaten bi üzüntüleri erteleyemioum, çalışıoum ama olmuoo...
hep uyuyasım var...
ama onu bile erteliyorum galibaaa :S

not: buraya yazarken önce içimden geldği gibi yazmak istyrum yani(imla kurallarına fln uymadan)ama bu beni rahatsz edio yazdkça :)) düzeliyrm arada fln... kendme gıcık olmktayım bu konuda yanii...

bi de yinee nottt:))) blogumun başlğını her okuyuşta aklma "yoklğnda çok kitap okudummm" şarkısıı gelioo:))ne alakaysaaa:s

Ne garip bir durum ki bu?

2010-01-25T21:10:00.004+02:00

Yeni yıla girdik, hatta Ocak bile bitiyor... ben hala bugün yazacağım, şu gün yazacağım diye erteliyorum, ne zamandır aklıma takılan konuyu...

Böyle nereden takıldı, aklıma bilemiyorum, dizilerden, filmlerden, programlardan falan herhalde... neyseee...

Şöyle ki; insanlar sevgililerinden, eşlerinden ayrılıp bir süre sonra başka birine aşık olabiliyorlar, yeniden evlenebiliyorlar... ayrıldıkları kişiyi ne kadar çok sevseler de...

Buraya kadar birşey yok... Takıldığım şu: İnsanların eşleri, sevgilileri ölünce bir başkasına aşık olabiliyor(?) evlenebiliyor(?)... Bu nasıl birşeydir? Ölünce aşk, sevgi de mi ölüyor? Bu aldatma, ihanet sayılmıyor mu? Herkes bunu normal birşeymiş gibi nasıl görebiliyor? Bunu anlayamıyorum... Belki başıma gelmediği içindir... İnşallah kimsenin de başına gelmez ama ne zaman bu tür bir duruma şahit olsam benim içim burkuluyor...

Yok, gerçekten anlayamıyorum... Anlayan var mı?

Camdan arap kızı bile bakamıyor...

2009-12-28T23:47:00.003+02:00

nasıl bir hava bu böyleee :s
yağmurr yağıooo demek çok masumca kalıoo yani Antalya'da... ancak tanık olan anlar... kıyamet kopuyor adetaaa... gökyüzü ard arda aydınlanıp şimşekler çakıooo...

izledikçe içim sıkılıo... sokaktaki hayvancıkları ve insancıkları düşündükçe ağlayasım geliyor... inşallah sığınacak bir yer bulmuşlardır :(

hayat gerçekten bazıları için bazı yönlerden çok acımasız...

bugünü sevmedim, dünü de, öncekini de... nedeni hava değil...

ama yarını sevmek istiyorum...

KoCCAA kalemimmm kocamanken de benimleee

2009-12-27T15:07:00.004+02:00

Babamın babası ben doğmadan vefat edince bana dede diye babamın amcası(ankaradaki tabii)Ziver Dedemi alıştırmışlar küçüklükten beri... O da zaten pek sahici bir dede oldu bana... hatta küçükken hiç sorgulamamışım taa ki böyle arkadaşlarım olmaya başlayana kadar... o zaman hatırlıyorum; "niye babannemin kocası olmadığı halde, Emine Yengemin kocasına dede diyorum ki?" diye düşünmeye başlamıştım ama sonra sordum, öğrendim... zaten cevap pek de önemli değildi, dedemdi o benim, hem de çok sevdiğim... (ayrıca sonradan farkettim, mesela babannemin kız kardeşlerine de Neriman babaanne, İclal babaanne vs diye söylemeye alıştırıyorlar genelde; şimdi düşündüğümde bu gelenek hoşuma gidiyor, güzel düşünülmüş bence)

Hiç kucağından inmezdim, çok tontondu, göbeği kocamandı :) nezaman geliyor bebek? derdim:))göbeğini severek o da 3ay, 5ay vs sonra derdi... En sevdiğim oyuncaklar ondann gelirdi... o kadar çok anımız var ki... ama şimdi sadece birini anlatacağım...

Ziver Dedemin bir odası vardı: 2 çekyat, 1 büyük masa(yüksekliği ayarlanabilir), tv, radyo, kütüphane-dolap vs... Gündüzleri orada vakit geçirirdi... Karakalem resimleri meşhurdu, o kadar güzel çizerdi ki... genellikle; kamp ortamı, çadır, sığınak, tüfekler, at, dağ evi...çizerdi. Dağevimiz olursa böyle olsun diye çizerken anlatırdı bana, onlara gittiğimizde... Bir süre sonra benim de ilgim başladı tabii resme... (her gittiğim evde, kalem-kağıt verebilir misiniz diyen bir çocuktum ben)

Onun bir kalemi vardı, Almanya'da yaşarken almışlar... böyle kalın, şişko birşey... mekanzması uçlu kalem gibi... ama ucunu tahmin edersiniz tabi kapkalınn bi uç işte... onla çizerdi... o kaleme çok özenirdim... bir de diğer ince kalemleri de pek iyi tutamadığım için, bu kalem tam bana göreydi, rahatça tutuyordum... Dedem de hal böyle olunca o kalemi bana verdi... Artık hiçç elimden bırakmıyordum, kaybolacak diye ödüm kopuyordu: "KOCAAA KALEMİMM NERDEEE?" en çok kullandığım cümleydi artık, adı da "Koccca kalemmm"di işte...

Okula başladığımda bütün çocukların ilgisini çekmişti, onlara tutturmaya bile kıyamazdımmm:))) Bir harf yazıp "aaaa ne guselmşşş" derlerdi, ben de hemen alıp "evett işte ama ucu bulunmuyor" derdim... Sonra ucunu yurtdışından getirtmiştik galiba bir kutu... Ama onlar da bitecek diye korkardım, Seda'nın bile nolur biraz onla yazayımmm dediğini ve zorla ikna olup verdiğimi hatırlarım...

Birgün Ziver Dedem bizdeydi, ben yine kağıdımı alıp "Anneee kocccca kalemimi versenee" dedim, annem getirdiğinde dedem şaşırmıştı "aaa hala saklıyor musun?" diye... çok da hoşuna gitmişti... O günden kısa bir zaman sonra vefat etti... O günü hatırlamak istemiyorum, o yüzden geçiorum, içimde birşey acıo hala...

O gitti amaa ben onu hiç bırakmadım, her onlara gidişimizde onun odasına geçip resimler yapardım tek başıma... önceleri "kızım gelsene salona bak konuşuyoruz ne güzel, bak neler olmuş, gel" derlerdi, ısrarla gitmezdim... sadece yemeklerde gider sonra hemen dönerdim... bunu niye yaptığımı hiç bilmiyorum aslında ama bu 2 sene önceye yani Antalya'ya taşınıncaya kadar aynen devam ettim, orası benim odam oldu artık, resim yaptığım, tv izlediğim, son zamanlarda laptopumla gittiğim odamdı, odamız... yanlızlığı orda keşfettim...

Bunu niye anlattım? Koca kalemim yine yanımda, 1,5aydır onla yazı-resim çalışmaları yapıyorum, kök hücrelerime ince el beceresi öğretiyorum yani:)) o değil de geçen gün düşündüm, bu kalemi ben almasaydım şimdi nerede olurdu diye... Muhtemelen ya bozulup atılmış ya da kaybolmuştu... Ama iyi ki bende, benimle... Çevremdeki hatıra diye saklayıp özenle heryere kendimle götürdüğüm bütünnn eşya, obje, resim vs gibi o da benimle... Yolun sonuna kadar beraberiz... sonrası meçhul tabii...

bana da geldi darallll

2009-12-12T00:15:00.003+02:00

puffff sıkıcı bu gece çok... içim sıkıldı...
artık hafta sonlarını sevmiyorum demiştim ya bu hafta sonunu hiiç sevmeyeceğim, sevmiyorum... herkes biyerlerde...
Damlalarda gidiyor İstnbla nikaha... biz de gidecektiKK sonra tabii durumlar, şartlar değişti... en başta hava değişti...

cabuk gelsin pztsi amaa güsel gelsin :( [lütfen]

öffff

2009-12-10T01:21:00.002+02:00

bloggerda yazı yazan 20-27 yaş arası kızları sevmiyrm:p yani seviyorummm daaaa...
:)))karışık bi durum:p

Yeni gördüm, duydum, gittim, baktım, beğendim!

2009-12-06T19:56:00.002+02:00

- "Kitap Ödüllü Yarışmaaa! --> "Biri yarışma mı dediiiiiii?" diyip koştum hemen, her yarışmada olmalıyım:p Hem dee kitap ödüllü imiş, pek şeker ;)
- http://www.facebook.com/0milyonakitap?v=wall#!/0milyonakitap?v=info --> "0 Milyona Kitap" Yeşim Ceren Bozoğlu, sanal ortamda kitap değiş-tokuş hareketi başlatmış, ne güzel yapmış :)
- http://webtv.kanald.com.tr/Detail.aspx?Id=7482 --> 2010 Disko Kralı Jeneriği ("iyi uykularrr bebeğimm bekle beni yine gelicemmm" tarzında brzzz)
- http://wozela.wordpress.com/ --> Vuvuzela'nın unutulmasına gönlü razı olmayanlar, bu yerel çalgının geridönüşüm projelerinde farklı kullanımlarına ilişkin fikirlerin toplandığı bir blog oluşturmuş.
- http://www.aa.com.tr/tr/sokak-kedilerine-kedi-evi.html --> Çok hoş, beni mutlu etti :)
- http://kendinedogru.com/ --> Ben de daha tam inceleyemedim. Adı çekti beni, gelin beraber inceleyelim...
- http://umutesen.blogspot.com/2010/08/derin-kuyu-ve-ksa-ip.html --> Onu bu kadar kısıtlı bir alanda anlatamayacağım için gidip yerinde görün derim:)
- Sorry : Bir Özür Dileme Projesi --> Birini mi üzdünüz? Geceleri vicdan azabı nedeniyle gözünüze uyku mu girmiyor? O zaman bu site, sizin içinizi rahatlatacak! İsteyen, duygularını e-posta, Twitter ya da Facebook üzerinden istenen kişiye iletebiliyor...

aşık oldummm...

2009-12-04T20:51:00.003+02:00

Ama şarkıyaaa :p

sözleri çok hoş, yorumu ayrı bir hoşşş... böyle sancılııı bi şarkııı... ya da bana öyle geliyor:)

Yoruldu, duruldu, kırıldı,
Vuruldu bir kaç kere.
Yazılıdır hepsi hikayede...

Yine Soner Sarıkabadayı'ya aitmiş ya :s

dinlerken sözlerin güzelliğini anlamamışımm

2009-12-03T23:43:00.003+02:00

Candan Erçetin - Olmaz

Ansızın hayatıma giriyorsun
Varlığınla aklımı çeliyorsun
Aşkınla beni şımartıyorsun
Mucizeler yaratıp kahramanım oluyorsun

Zamanla aşka alışıyorsun
Daha az gülüp daha çok susuyorsun
Değiştin sen hala görmüyorsun
Mucizeler nerede kahramanım yorgun musun

Olmaz birtanem
Olmaz sevdiğim
Olmaz inan bana olmaz
Aşk böyle olmaz

Hazırdım ben de seni bekliyordum
Nerede bu geç kalmasa diyordum
Ve bir gün karşımda duruyordun
Bilmeden mucizenin ta kendisi oluyordun

Anladım ben herşeyi yoruyorum
Belki de hep senden bekliyorum
Değişmedim sadece susuyorum
Mucizeler yaratan kahramanı özlüyorum

Üstüme gelme, nedeni yok ki...

2009-12-01T19:12:00.002+02:00

üzüldüm...
canım acıdı...
kızdım, çok kızdım... ama kendime...
gözlerimde yaş yakalandım...
neden uydurdum...
aslında uydurmadım çünkü herşeyin temeli oydu zaten... ben de onu söyledim...
gerginim...
hassasım, çok duygusalım bugünlerde...
gözlerim dolu her an... biri birşey dese de aksa diye bekliyor yaş... ya da birşey olsa... veya çok gülsem birşeye sonra bir anda ağlamaya başlasam...
boğulacak gibiyim...
sıkışmış gibi...
nefessiz kalacakmışım gibi...

"noluo ya bana böyle?" dediğimde cevap beynimde beliriyor... ne sendromudur bilmiyorum... her sene aynı zamanlarda belirir... 6 Aralık'ta yoğunlaşır ama o gece biter... o gün doğmuşum ben... perşembeymiş... geç mi doğdum tam olarak bilmiyorum ama sancı gelmeyince suni sancı vermişler anneme... zor çıkmışım yani... hayat daha o andan itibaren koymuş önüme bariyer... oksijensiz kalmışım işte doğarken...

içeride çok bunalmış, daralmış olmalıyım... ağlamayı orda mı öğrendim ne:p
neyse işte o anın sıkıntısını yaşıyorum her sene galiba...

- herşey nie bu kdr zor bnm için
- kimse beni anlamıo ztn
- neden o.....? neden şu....? neden bu böyle?

vs cümlelerini çok sık kurduğum günlerdeyim...
bugünlerde kimse üstüme gelmesin, elini uzatıp karanlıktan güneşe doğru çeksin beni nolur...
canımı acıtmasın, üzmesin bu hafta beni kimse lütfen (bunu söyledğim kişiler, burayı okumadıkları ya da okuyamayacakları için EVREN'e söylüyorum bunları:p)

o.ç.s.

O an bile bencil miyiz biz?

2009-11-26T20:26:00.003+02:00

Bugün dizi izlerken oradaki bir söz beni başka bir yere götürdü...
"Nolur Allah'ım o ölmesin! Hayır, o ölmeyecek, ölmeyecek..." diye tekrarlıyorlardı ayrı ayrı yerlerde, yoğum bakımdaki kişinin yakınları...
Düşündüm de bu isteği acaba kendimiz için mi istiyoruz? Farkında olmadan sadece kendimiz? Böyle dualar ederken ilk etapta düşündüğümüz "ben onsuz naaparım, yaşayamam" ya da "o ölürse bu vicdan azabıyla nasıl yaşarım?" vb şeyler değil mi? Onu bir daha göremeyecek, dokunamayacak, söylememiz gereken şeyleri söyleyemeyecek olmamız en çok acıtan şey değil midir bizi o an? Yakarmamızı sağlayan?
Oysa onun bir hayatı, sevdikleri, yapmak istedikleri, görecek daha nice günleri olduğunu; tamamlamak istediği işlerini yarıda bırakmanın yada sevdiği kişilerden kopmanın onun için ne denli acı olduğunu hiç aklımıza getirir miyiz ilk durumda?
Ya da
Belki ölmenin onun için aslında bir kurtuluş olduğu, acılarının dinerek huzura kavuşacağı nice sonra gelir aklımıza... O da yine niye gelir biliyor musunuz? Kendi içimizi rahatlatmak, üzüntümüzü hafifletmek için...

Bu kadar bencil miyiz gerçekten?
Utandım birden...

öle bşy

2009-11-18T21:34:00.003+02:00

Eskiden yani okul falan varken haftasonu geliooo die ne sevinirdim...

Artık hiç sevmiyoruum haftasonlarınıııı... hem de hiçççç... şimdi de haftasonuu biterkennn ohhhh be bitti diyorumm...

Vardır bi sebebiii elbettt... Varrrrrr...

Pöffff

2009-11-15T15:09:00.004+02:00

offff içim öyle sıkılıyor ki...
yapmak istemedğm bşyi yapıoum çünkü... niye yaptğmı bilmyrm ama acı çekyrm resmen...
ee yapma ozmn dieceksnz, yapmynca da daha başka acı çekyrm :(
hiçbşy artık esksi gibi olmck sanırım :(
-----------
buaralar garip bişklde, bi konuda(üstteki hariç) umutsuzlğa kapılsam aklıma birilerinin sözleri geliyor, birden güç kazanıyorum... örneğin;

- Almanya'ya gidecğmz gün mp3ü laptopa taktım şarjı dolsun die...anam 8saat oldu hala şarj oldgna dair yeşil ışığı yanmıodu bitürlüüü... içime fenalık geldii, msn iletime "yeşil ışığın yandığnı göreblcek miyim acabaaa" yazdm... Kübra da bu sözü yanlş yorumlamş(ki kendsiyle coook uzun zmndr konşmyrduk, Almanya'ya gtcğmzi de bilmyrdu tabii)ve şöle dedii bana:

"Sen yeter ki iste yeşili de görürsün, bunu bize defalarca gösterdin; kırmızı bile yansa sen gider onu yeşil yapıp yine görürsün yeşili..."

Bu söz giderayak bana feciiiii ii geldi, ordayken de çok ağrılarım olduğunda hep aklıma geldi, hala da geliyor... insanlar hep bana benden çok güvenmştr ztn... hatırlatılması güzel oluyor:p

- Daha sonra dönünce facede, böyle özlü sözler dolanıyordu... ve birtanesi beni yine çok etkiledi:

“Bir şeyin imkansız olduğuna inanırsanız, aklınız bunun neden imkansız olduğunu ispatlamak üzere çalışmaya başlar. Ama bir şeyin yapılabileceğine inandığınızda, aklınız onu yapmak üzere çözümler bulmanıza yardım etmek için çalışmaya başlar” Dr. David J. Schwartz

Bu sözü, arkaplanım olarak ayarladığım çok sevdiğim birinin fotoğrafının üzerine yazdım... Hergün okuyabileyim diye... En az 1er kez, güne başlarken ve güne veda ederken görüyorum... ve saçma düşünceleri kovuyorum beynimden...

- Geçen gün de Anıl'a anlatıyordum işlemleri fln o da şöyle dedi:

"ben eminim ki herşey çok iyi olacak; sen sadece senden istenen seylere konsantre ol"

Evet, konstantre olmalıyım ama nasıl?:(

Dediiiim kiiiiiii...

2009-11-06T01:11:00.004+02:00

"kalbimin kulaklığını indirdim kucağıma... beyniminki takılı... kucağımdan sesler gelio ama beynimdekinin sesi açık oldgu için, bastırıo diğerini... duyuyorum ama anlayamıyorum..."

dedimmm sedoşaaa... o daaa;

seDa:
Bu cumleyi kuran kisi bana duygusal olmadigini iddiaa edemzz

dediiiiiiiiiiiii... tek ondan saklanamıyorum galiba...

haklı olabilir; anlamazlıktan geliyorumdur belki de...

pufffffff

2009-11-05T22:53:00.002+02:00

ayyyyy bu ne üşengeçlik yaaa... gittim, döneli 10 gün olacakkk ve ben daha güya:

- pashamııı anlatmaya devam edecektimmm
- başlıbaşına macera olan Köln-Düsseldorf, otel, hastane, gezmece anılarınııı, komiklikleri, ağrılı günleriii anlatacaktımmm
- ilk kez bindiğimmmmm uçakkla ilgili anılarııııı, düşüncelerimiii yazacaktımmmm

amaa ancakk dizi izlmek, işte çalşmk, vs vs geçrdm 10 günü ki bundan sonrası çok yoğun geçecekkkk:s

bakalımmmm...

O SANA EMANETTT

2009-10-20T02:07:00.003+03:00

Ben hiç size hayatımı güzelleştiren varlıktan söz etmiş miydim?

Yıl 2005
Canım çok sıkkındı, mutsuzdum belki de... Tüm sevgimi verebileceğim bir şeye ihtiyacım vardı... "Benim" diyebileceğim bir şey... Sonunda annemi kedi almaya ikna etmiştim... Petshoplara gide gele ve de "ayyy ne kadar tatlılarrrr dimiiii" die die ve çevreden de "köpekten daha kolay, kedinin bakımııı" tavsiyeleri ile annem razı oldu...
Uysal olmasını istediğim için bir iran yavrusu istiyordum... Kedi vermek isteyenlerin ilanlarına bakıyordum internetten... Ankara'dan da bir sürü ilan vardı, resimli resimsiz... Bir ilana takıldım-nedensiz-, yavruların değil de anne ve babasının resimleri vardı... Annesi özel bir kediymiş, tüyleri renk renk... Babası ise mavi gözlü ve bembeyaz... İkisi de iran kedisi... Annesinin sahibi bir öğrenci; bakamayacağı için o veriyor yavruları... Aradık telefonla... Onda iki yavru varmış, biz sarımsı olanı getirmesini istemiştik... Getireceği günkü heyecanı unutamam... 7 Temmuz falandı sanırım... Seda'yı da çağırdık bize... Güzel ve kötü günlerimin şahididir Sedoşummm... Çocuk(diyorum ama heralde o zaman 23-24 yaşlarındaydı), bir düdüklü tencere kutusu ile geldi... İçinde bizimkii, kutunun deliklrnden gözlerini çıkarmaya çalışıyor muzip muzip... Açtık kutuyu; minicik şey fırladı dışarı... Bir de baktık ki, beyaz-gri ve maviş gözlü birşey... "Mavi gözlü istersiniz diye bunu getirdim" dedi...

Devamııııı dönüşteeeeeeeeeeee

Ne tatlıı bi şarkıymışsın senn öyle:p

2009-10-17T20:41:00.002+03:00

Tasvir-i Şikayet

yeri delen yildirimlardan bihaber bacaklarin
karabiber tozu yutmus gibi bi hos dudaklarin
buruna bak da etkilenme, kafdaginda pencere
ama üzülme, yine süzülme çünkü sen bitanesin.

ele güne nispet yapar gibi çökünce rehavet
yaradilista istiare var, rüyada keramet
inadinin neticesi, eger koparsa kiyamet
ama üzülme, yine süzülme çünkü sen bitanesin.

azar azar yasar durur hayatinin tamamini
deli dolu gülüslerinde raks eder zamanini
bir iki tatli söz çeler basindaki daragacini
ama üzülme, yine süzülme çünkü sen bitanesin.

gerekiyorsa firtina, aksi halde bir atalet
semeresi çalismanin, bu yasta kiris kiyamet
sana sitem serzenistir, bu tasvir-i sikayet
ama üzülme, yine süzülme çünkü sen bitanesin.

Oya&Bora

*Genelde hergün bir şarkıcıya takıp bütün şarkılarını bulup dinlemeye çalışırım... Oya&Bora daaa bugünkü takıntımmmm:P ya ama youtubeda kalitesi çok kötüüüü:(

Bir balıkkk gördümmm sankiii...

2009-10-13T12:30:00.007+03:00

Damigocummm bize Pazar günü bir tatil köyü ayarladıı... Sabahın 7sinde uyanıp hazırlandığımız 1 güncük ve 7 kişilik tatilimiz, Pasha'mııı(-kedişim-; Sağır Kedi blogunda Pasha'yı anlatmamı istemişti, anlaticiim daha sonraa) hayvan hastanesine bırakmamızla başladı... Pasha daha kafesine koymamızla birlikte ağlamaya başladı ve yol boyu susmadı... Benim tabii içim parçalandı, ben de ağlamaya başladım... Neyse bıraktıktan sonra biraz daha böhüü faslım olduu(ki herkes kızdı, 1gün için böleyse haftaya napacağımı hiç bilemiyorum:s)...
Otele girer girmez zaten gülmece ve eğlence dolu saatler de başlamış olduu(2 kere "oldu" pek olmadı ama neyse)... Çünküüü Ali Eniştem vardıı:)) Onun olduğu yerde zaten direk eğlence dee oluooo... Tatilde yanınıza alacağınız 3şeyden 1i bence kesinlikle Ali Eniştem:))) Anlatsam komik olmaz ki, keşke görseniz, yaşasanız...
Kahvaltı faslı da sinir olduğum sineklerin havada çarpışması eşliğinde bitince odamıza çıkıp denizzz içinn hazırlandıkkk, evet toplucaa:)) bu sadece bizim aileye mi özgü bilmiyorum ama tuvalete birimiz girince diğer teyze, kuzen vs de peşinden girer:)) En tatlı dedikodular orda yapılır zaten... Herneyse odamız da çok şekerdiii, renkler ve dekorasyonu ile... Aslında evdeyken "ben denize fln girmek istemiyorum yaa, bikinimi alsam mııı?" diye düşünüşlerim boşaymış çünkü direk tatil moduna girdim, bi de keşke hangi bikinimi alsam diye düşünseymişim keşke... yanacağım hiççççç aklıma gelmediği için o kadar yok olsun diye uğraştığım bikini izim hooop geri geldiii... annem "kışın dekolte mi giyeceksin kii" dese de evet, 13 Aralık'ta Ayça Ablamın düğününde, İstanbul'un karakışın da giyebilirimm (mi?)...
Neyse Ekim ayında denize girmek neymiş anladım, daha ayaklarımı sokar sokmaz vazgeçtim zaten ama yoğun ısrarlar üzerine, daha sonra 1 metre ötede balıkların kaynadığını öğreneceğim denize girdim... bir süre sonra soğuktan ayaklarımın altını hissetmedim zaten... Buzzzz yani...
Çıktıktan sonra da;
Damla: denize gircen mi tekrar
Özge: yok ya çok soğuk dondum
Damla: ii ozmn orda kocaman kocaman balıklar var, girmezsn die sölemedkkk, Ali'yi hep ısırmşşş...
Özge: neaaaa... bana bşy çarptı anneme sen mi yaptın dedm, evt dedii...
şeklindeki diyaloğumuzun ardından ertesi sabah iskeleden balıklara ekmek atmaya gittiğimizde gördüğüm manzara karşısnda şok oldum feciydii... kocamanlar yaaa(bak işteeee)... ben normalde yosundan bile irkiliyorumm:))) girmem bir daha denize:P

Neyse güneşlenme, ortalığı keşif, yemek vsden sonra zatürre olma çalışmalarımm; buuuuzzzz havuzuna girme, buzlaşşşın buzlarını yutma ve geceee giydğm elbseyleee bacaklarımınnnn yine buzzz kesmesine nekdr dayanabilirimm uğraşlarıyla geçtiii...
Sonuç: Zatürre olmadımmmm:P

Ama çok da eğlendim, moral tatilciğiydi, geçip gitti...
Geri sayım da başladı zaten...

Son...

2009-10-07T23:54:00.003+03:00

Birkaç saat önce kitap okurken(1haftadır en ii oyalanma yöntemlrmden biri) aklıma birden şöyle bir soru geldi:

"Öyle veya böyle bir şekilde beni şimdiye kadar tanımış olan herkes, herhangi bir nedenden ötürü son kez görmek durumunda kalsaydı ve bunu da bilseydi, bana son olarak ne söylemek isterdi?"

İyi veya kötü, bir sır veya veda sözcüğü, şimdiye kadar söyle(ye)medikleri birşey ya da hiçbirşey... Düşününce merak ettim, kim ne derdi diye... Sonra da benim son görüşüm olsa ne derdim diye düşündüm birkaç kişiyi... Çok zor olduğunu farkettim; ya o an unuttuğum birşey olursa ve sonradan aklıma gelirse? :( Ne kadar üzüleceğimi ve belki de acı çekeceğimi hissettim :( Korkunç birşey...

Oysa her gün, her saat, her an birilerini son görüşümüz olabilir... Bilemeyiz ki hiç... Bu durumu hep beynimize kazıyarak ve bunun bilincinde olarak mı yaşamalıyız? O da çok zor bir durum... Her an birini kaybedeceğin düşüncesi insanı depresyona sürükleyebilir... Hangisi daha iyi bilemedim :s

Sanırım...

2009-10-07T13:30:00.001+03:00

Biri geldi, aldı, gitti...

Keşke yine yanılmış olsam...

Pick Me!lerr benimmmm olsaa:(

2009-10-02T13:37:00.004+03:00

Ayyyyyy PuCCa'yı okuyuppp kolyesiniii gördüğümm günden beriiii Pick Me! diye diye ölüyorummm... Sadece kolye mi? Yüzükler, küpeler, broşlarrrrrr... PickMe! ile ilgiliii neredeyse tüm siteleri, blogspotları dolaştımmm... Tabii öncelikle Pick Me!'nin tasarımcısı Sadi Tekin'in web sitesine ve diğer tasarımlarına da bayıldımmm...

Sonraaa Sadi Tekin'in blogunu gezerken Hande Ömürlü ile fotoğraflarını görünce şok oldummm... Çünküü Hande, Ayça Ablamın arkadaşı veeee o da hand-e'nin tasarımcısııı... Geçen sene de "Ayçaaa Ablaaaa gelirken Hande'den lulu kolyeden alabilirrr misinnnn?" diye utana sıkıla istemiştim, çünküüü onlara bayılmıştımmmm... Ama Hande'nin elinde keçesi kalmadığı için getirememiştiiiii...

Şimdi de aynı şekilde Pick Me!lere takmış durumdayımmm... Tabii hiçbirşeyin olmadığı gibi o da Antalya'da yooooookkkk :( Artık Aralık'ta İstanbul'a gittiğimizde alırız... Hoş luluları seçemediğimmmm gibiii bunlardann da hangisiniii alacağımaa kararrrrr veremiyorummmm... İçimden keşkee bana özelllll bi tasarım olsaa yaaaaee" die de geçirmio değilim:)) Nasıl olabilecekse oooooooo:)))

Hand-e ile Pick Me! zaten yanyana standlarda olacağındannn gittiğimde "hangisini alsammmmmm" die çıldıriiiciiiiiiimdennn eminimmm...:)))

Şimdilerde "hepsiiii bnmmmmm olmalıııı"die uçuk kaçık fikirlerim ve planlarımmmmm da yok deil haniiiiii:))))

Bu arada da Lizzz'ciğim ile de pek çılgın hayallerimiz varrr, gerçekleştirmeyeee aaaz kalmıştır belkiiiiiiiiiii 8-)

Tanıdık değil bana güzzz...

2009-10-01T13:36:00.003+03:00

Aslında şu anda boşum ama yazmaya bile halim yok... Fakat yazmak da istiyorum... Kafam çok dolu, karışık; düşünceler darmadağınık... Giyilip giyilip dolaba rastgele atılmış kıyafetler gibi birbirine girmiş...

Hayatımla ilgili çok ciddi bir karar aldım... Bu cümleyle çok örtüşen bir karar: gerçekten "hayatımla ilgili" ve "çok ciddi"...

Daha önce de kararlar almıştım önemli ama şimdi farkediyorum ki o kadar da önemli değillermiş belki... "Amaaan ucunda ölüm mü var? Ne çok abarttı bu kız!" derseniz eğer, vereceğim cevapla söylediğiniz sözü geri almak zorunda kalabilirsiniz...

Kararımdan vazgeçersem ve vazgeçmezsem hayatımın nasıl olabileceği ile ilgili sanırım tüm alternatifleri düşündüm... Tartıya koyduğumda vazgeçmemem gerektiği daha ağır basıyor... Çünkü bu şekilde devam etmek istemiyorum artık(belki şimdiki duruma nasıl desem nankörlük ediyorum ama) ve önümde iyi/kötü bir alternatif var: birşeyleri değiştirmek için o butona basmam lazım...

Şu iki cümle tüm hayatımda olduğu gibi bu kararımda etkin rol oynuyor:
Risk almayı her zaman sevmişimdir ve daha önce de dediğim gibi vazgeçmek hiç bana göre değil!
(Bunu sakın ukalalık olarak algılamayın... Belki de çok .oktan bir huy, özellik vs... ama gerçek bu sadece! )

"Eee karar vermişsin, iyi hoş... Yakınıyor gibisin?"derseniz de ne tür duygularda olduğumu bile zor açıklayabilirim...
Endişeliyim! Gerginim, şaşkınım, düşünceliyim, üzgünüm, mutsuzum, yorgunum, kızgınım, kırgınım, küskünüm, stresliyim, öfkeliyim, ağlamaklıyım(Sezen Aksu'nun da şarkısıyla hıçkırıklara boğulasım var) sakinim, bitkinim, uykuluyum, sessizim ama yine de umutsuz değilim...

Veeee moraliminnnnnnnn çooooook iyi olması lazımmmm ama nasıl?

Bugün nedense 31 i diye bekliyormuşum :s 1 i olduğunu görünce üzüldümmm... Zaman azalıy0r, azalıyorum...

Şimdilerde sessizce seninle/sizinle dertleşiyorummmm...
Duy/un beniii...

Şekerin bayramı gelmşşşş

2009-09-20T23:24:00.005+03:00

Buuuuuuuuugünnnnnn bayrammmmmm:p

Herkese mutlu ve şeker gibi bayramlarrr :) öyleeeeeee büyüüüüüük bir aileniz varsaaa evden eve dolaşıorsanız bayramlaşmak için vee teyze, dayı, amca, yenge, enişte, dede, anneanne, babaanne, hala, kuzen vs vs ile uzun/kısa zamandr görmemştm diyerek kucaklaşıp dedikodu, yemek, içmek, gülmek vb fiilerde sevgiiii yumağı oluosanısss(şurdakigibiii) hiiiiiiç öleeee şkyt etmeyiiiinnn... Çünkü bigün o günleriii "vay beeee ne güseldi" şeklinde arayıp özleyeblyrsunuzzzz :( benden söylemesiiiiii...

Bizim bayramımız küçülen ailemizde aslında diğer günlrden (çoooook)az farklı geçiooo... Tabii yeni kişiler katılııo o ayrıı... Ama şimdi düşündüm deee belkii daha soonra yineeee ailemis büyüyeblrr: bu kez teyze, yenge, anneanne, babaanne vs sıfatları bize geçerr:) hmmmm düşününce sevndm birdennnnnn, umut hrzmn insanı mutlu edio glba:)

Bugünlerde nasılımmmmm? bilmiyorummm... bi kısmım çok ii, umutlu, sabırlı, sevgi dolu, anlayışlı, ne olursa olsncu, brz da yüzsüz:P diğer kısmım buruk, endişeli, acabacı, kırgın, küskün, nedenler arasında kaybolmuş, vs vs... İki kısmım birbirine meydan okuo yani:p

Birazdannn şiir vee müzikk bölümümü güncelleyeceğimm:p
Yarınnnn görüşürüzzzzz(sanırumm)...

SOON DAKİKAA:P
Yaaaaaa çok ilgnç ki az önce "kayıtları düzenle"ye bakıodum(ki normalde hiiiiiç bakmam)... aa farkettm ki şu yazı taslak olarak kalmışşşş:s yayınlamamamışım yada unutmuşummm... bi de çok kızmşm hrlde amaaaa nieee olduğunu hçççççççç hatırlamıoum :s sadece "Duygu'm anlar" kısmından neyle ilgli oldğnu tahmin edioum okdr:))
neyse öle yazıyımm dedmm:)) tabi okuyanımmmmm vAr mıııı bilmem kiiii:))))

Benden "pes"!!!

2009-09-14T13:24:00.003+03:00

Şu günlerde gerçek anlamda susup yuttuğum şeyler var... Bir yandan "vay be ne sabırlıymışımm" derken hani böyle patlamamak için kendimi de zor tutuyorum...

Hissettiğim birşeyler var... ve eğer doğruysa gerçekten artık tam anlamıyla kusacağım...

Çok sıkılıyorum, çok...
Canım fazlasıyla sıkkın....

Daha önce söylemişimdir: "Vazgeçmek" bana göre değil, hiçbir konuda vazgeçmedim şimdiye kadar... Kendime bile "tamammm yaaaaaa vazgeçiyoruum" diyemem, bünyeme ters... İstediğim, sevdiğim, yapacağıma inandığım vs vs(şimdi tam da anlatamadım) hiçbirşeyi yarım bırakmam...

Ama artık sizi alkışlayarak "pes ediyorum" diyorum...
Evet, başardınız... Abuk tavsiyeleriniz işe yaradı, sevinebilirsiniz...(eğer ki bu yazıyı okuyacak olursanız tabii...)

Pes ettim...

2009-09-13T19:03:00.004+03:00

Perspektif

senin içine girdiğim zaman
dışımda kalıyorsun.
senin dışından sana bakınca
içime sığmıyorsun.

Özdemir Asaf

[Öyle tesadüfen bir yerde gördüm bu şiiri, çok beğendim... Sonra diğer şiirlerini araştırdım şairimizin "bayıldımmm" diyebileceğim birçok şiiri olduğunu farkettim... Sanırım bundan sonra küçüüücük biiiir şiiir köşesii yapıpp paylaşacağımmmmmm bende hoş bi'tad bırakan şiirleri:)) ]

Rüyada...görmek

2009-09-13T17:04:00.003+03:00

Ayyy bu rüya tabirleri niye bu kadar çelişkilidirrrrr:)))
Meselaaaa rüyada perde görmek die yazıp arattığınızda bi çok site çıkıo ama genellikle yazan şeyler tek bir yerden kopyalandığı için aynı... hadi o önemli değil dee; ilk satırda iyi şeylerden bahsederken birden alttaki satırda feciiiiii, korkunç, ürkünçççççç, başınıza büyük bir felaket geleceğini işaret ettiğini okuyabilirsiniz:))) sonraki satırda ise yineeeson derece güzel, hoş, sevinçli habereee kadar gidebilen yorum cümlesiyle karşı karşıya kalabiliyorsunuz:)))
Eeeee hangisiii doğruuuuuu pekiiiii:s die kalıp gülüo insan...
Hele ki eskiden bizde küçük bi rüya tabiri kitabı vardı, galiba gazete vermşti:)) ordaaaaaa herşeyi, abartısız herşeyi kötü yorumluooo, hem deee sonunu muhakkak ölüme bağlıoduu... :))) kim yazdıysa ruh hastası biriydi hrlde... annem sinir olup atmıştı sonra zaten...
Ben böyle rüyada gördüklerimin bazen birşeylere işaret ettiğini düşünürüm ama hergün de "aaaa bunu gördüümmm hemen tabirlere bakiiiim" diyenlerden de değilim... ancak böyle çok net aklımda kalan obje, olay vs görürsemm bakarım meraktann ama okuduğumun da etkisinde kalmam...

En iisi insanın gördüğü rüyayı kendsinin yorumlaması galibaaa:)

Bekliyorum...

2009-09-09T21:12:00.003+03:00

Yaa bloguma hergün birşeyler yazıyım kısa ya da uzun diyorum ama nedense olmuyor:( Bu konuda iyice tembelleştim gerçekten... Aslında bu galiba "uzun yazmalıyım" diye düşünüp sonra da üşenmemden kaynaklanıyor :)
Bir beklenilen tarihi daha geride bıraktık... Tekizim (kuzenim) evlendiiiiii:) Düğünü gerçekten masal gibiydiii.... Hep hep mutlu olurlar inşallah...
Şimdi belirli bir tarih daha var... Ona da pek birşey kalmadı gibi... Sessiz, heyecanlı ve endişeli bir bekleyiş bu seferki... Bakalım...
Başka beklediğim şeyler de var... Onların tarihleri belirsiz... Bekleyişim ise belki biraz nedensiz...

Kısacası bu aralar beklemedeyim ben;)

Aynamsın...

2009-09-02T01:43:00.004+03:00

aynamsın
bakınca içimi gördüğüm
bağırınca çığlığımı duyduğum

sen sağa, ben sola da dönsem
gözümüze takılan şey aynı
aynımsın

yakınken daha net
uzakken flulaşsak da
göz göze içimiz hala
göz yansımamsın

elimi uzatınca ben
senin de uzatacağını bilirim hemen
uzandığım, elim parmaklarımsın sen

duyamasam da gülüşünün sesini
ama zaten benimkiyle bir değil mi ki
bak kimse gülmüyor ama bu bize daha da komik geliyor sanki
içimden attığım kahkahamsın

ne o yüzün asık mı senin
farkettim olmamış kaşımız bu sefer, ona sıkkın canı ikimizin
şşşşş anladım, biliyorum gerçeği; bozma süsünü bahanemizin
için için ağlayıp içime dert yandığımsın

seDa'ya...(onunla konuşurken bi anda şiirim geldiii:p)

Bu su hiç durmaz...

2009-08-23T12:35:00.003+03:00

Ay olmaktan yoruldum, üstelik artık gölgem bile düşmüyor dünyaya... Çünkü.... neyse... şu sözleri çok sevdim; şimdilerde Gülben Ergen'in yorumladığı, Bülent Ortaçgil'in "Bu su hiç durmaz" şarkısının sözlerini...

Kar gibi örttüm üstünü, içinde tüm çiçekler
Birer birer titrediler
Uykusuzluğundan belli, kafanda birikintiler
Teker teker döküldüler

Sen hep kendine önlemler aldın
Ben kendime yasaklar koydum
Önümüzde barajlar var
Bu su hiç durmaz!..
Bu su hiç durmaz!..

Yaşamak dopdoluydu akan pınarlar gibi
İnanmayanlar beklediler
Umutlarını borç verdin, cebinde hiç kalmadı
Dostların anlamadılar

Nar gibi güzelliğin gizliydi vereceklerin fazlaydı
İnsanlar inanmadılar
Sustun sustun konuşmadın, sonra kaçtın arkana bakmadan
İnsanlar şaşırdılar...

Sayenizde...

2009-08-11T21:31:00.010+03:00

Öyle boş boş oturacağıma geçen gün farkettiğim birşeyi yazayım dedim...

Nereden başlasammmmm... Farkettim ki şuan sahip olduğum bütün yeteneklerimin, daha doğrusu mesleklerimin ve iyi yapabildiğim şeylerin, ilginç bir şekilde geçmişte önüne engeller koyulmaya, beni soğutmaya veya yıldırmaya falan çalışılmış neredeyse ama ben farkında olmadan sanki hırs yapıp o konularda uzmanlaşmışımmm:))

Şimdi anlatınca anlayacaksınız...

Ortaokula yeni başlamıştım... Türkçe dersinde daha önce yani ilkokuldayken sınavlar, sadece test şeklindeydi yada dilbilgisinden oluşan yazılı sınavlardı... Ortaokulda Türkçe Öğretmenimiz(kulakları çınlasın Y.Yılmaztürk, beni sağır sanmıştı:))ayyyy ne çok gülerdik Sedaylaa, bazı insanlar böyle işte yürüyemeyince insanın hiçbir yeri çalışmaz sanarlar, neyse bu ayrı bir blog konusu) böyle sert, kendine göre disiplinli olmaya çalışan bir hanımdı. Herneyse ilk sınavda, sınav kağıdını görünce şok olmuştuk... 5 normal yazılı sorusu ve 50 puanlık kompozisyon yazma! Hayatımızda kompozisyon yazmanın ne olduğunu bilmeyen bize, "Zanaat altın bileziktir." sözünü anlatmamız isteniyordu... Bir kere zanaat ne demektir, onu bile bilmiyorduk... Dolayısıyla hayatımın ilk ve son 2sini aldım bir güzellllllll... 85-90a bile üzülen ben, ağlamaktan ölmüştüm... Nasıl düzelteceğim notumu diye üzüle üzüle kendimi bitirdim... Dönem ödevi alıyım dedim, öğretmenimizden bir darbe daha geldi... Ödevim: Cevat Şakir Kabaağaçlı(Halikarnas Balıkçısı)'nın bir kitabının özeti!!! Hiçbir sayfasını, paragrafını, satırını hatta kelimesini bile anlamıyordum... O kadar ağır ve sıkıcı bir kitaptı ki sadece benim değil, ailemizin kabusu oldu... Herneyse sonraki sınavlarımda 5leri aldım... Kompozisyon yazmayı öğrenmiştim artık... Duygularımı, düşüncelerimi yazıya dökmek çok hoşuma gitmeye başladı... Sonra lise ve üniversitede %100leri alırken aynı zaman yazılarım beğeni ve övgü de almaya başladı... Yani o 2 notu ve Türkçe Öğretmenim sayesinde(!) bugün güzel şeyler yazabiliyorum... :)

Sonraki konu ise, ben resim yapmaya bayılırım... Daha 3 yaşından beri elimden kalem ve kağıt düşmez... Ki biliyorsunuz hastalığımdan dolayı kalemi zor tutabiliyorum bazen ama bu hobime hiçbir zaman engel olmadı... Pastel, kuru, guaj, sulu... Hiç farketmez... Resimde kompozisyon oluşturmamı çok beğenirdi ilkokul öğretmenim... Hatta o zaman karikatür bile çizerdim... Panoya falan asılırdı... Bir resim yarışmasında ödül kazanmıştım... Herneyse orta okulda bir resim öğretmenimiz vardı... Resim öğretmeni olduğunu sadece yüzünden anlayabilirdiniz... Kendini iyi boyardı çünkü... Derste bile makyaj yapardı... Doğal olarak derste ne yaptığımızla ilgilenmezdi... Ben de resimleri yetiştiremezdim bazen ama sadece hani o boş yerleri de boyamanız gerekir ya, işte sadece o kısmı yetiştiremezdim, evde tamamlardım... Zaten sınıfın yarısından çoğu resim bile yapmazdı, evde birilerine yaptırıp getirirlerdi... Neyse not verme zamanında, herkes tek tek hocanın yanına gidip gösterirdi... Benimkileri de Seda götürürdü... (İçimden neler diyorum şu an bir duysanız:p) Bu hoca(!) derdi ki: "Bunları o mu yapıyor? Annesi yapıyordur, neyse!"... Duyardım ben... E be kadın makyajdan önünü göremiyorsun, bir zahmet derste dolaşsaydın makyajını bırakıp görürdün kim yapıyor o resimleri!!!:))) Erkeklerin notuna bakmadan 5 verirdi bir de niyeyse:))) Herneyse bir ara resimden soğumuştum gerçekten... Ama artık yine resim yapmak en özel zevklerimden biri... Sayesindeeeeeeeeeeeeee(!)... Yoksa şimdi de mi annem yapıyorrrrrrrr:))))

Diğeri ise liseye yeni başladığımda hazırlık sınıfı öğretmenlerinden bazıları, işte kayıt olurken aileme “Bu okulu yapamaz, burası çok zor. Siz kendi duygularınızı tatmin etmek için çocuğu yormayın!” demişlerdi. Lisem, yabancı dil ağırlıklı liseydi ki zaten yabancı dile ilgim küçüklükten başlıyor... Orta okulda İngilizce ve Fransızcam hep 100dü yani... Neyse lisede de daha okulun ilk haftasından itibaren başarımı gördükçe hatalarını anlayarak çok pişman oldular... Liseyi de zaten birinci olarak bitirdim ve üniversitede de yine İngilizce-Türkçe Çevirmenlik Bölümünü seçerek Çevirmem oldum... Bunlar da lisedeki öğretmenlerimin sayesinde(!)...

En sonki de(aslında mutlaka vardır da hatırlamıyorumdur diye yazıyorken hatırladım:)))onu en son anlatayım), çalıştığım yerde önceden operatördüm ve 1 ay da özel dosya haberleri hazırlamıştım... Sonra kadro değişti falan, ben haberlere devam edemedim... Daha sonra gece editörü arıyorlardı yani 18-24... Ben de editör olmayı çok istiyordum... Söylemiştim ve tam başlayacakken oradaki bir editörün bir takım engellemeleri oldu muhtemelen, öyle tahmin ediyorum yani... O zaman çok üzülmüştüm... Neyse 1 yıl sonraaaaa şirketimiz başka bir şirketle birleştiiiii ve beni editör olarak işe aldılar... O arkadaş şimdi yok zaten yani şu an onun yaptığı iş ben yapıyorum, haber editörü olarak.... Sayesinde(!)...

Şimdi anlatacağım ise en önemlisi sanırım... Ailem beni yaklaşık 1 yaşındayken Prof. Dr. Yavuz Renda'ya götürmüşler... Benim için demiş ki: "Ancak ilkokulu bitirebilir zorla... Normal zeka 100 ise, o 70 sınırında olur!!!"... Tabii ailem yıkılmış... Dünyaları kararmış... Sonra zaten yapılan her zeka testinin sonucunda normalin üstünde pratik zeka çıkmışım... Tabii ben bu olaya şimdi çok gülüyorum ama ailem hala çok sinirli bu doktor(!)a karşı... Ama sonuç olarak şuanki durumumdayım... Yavuz Renda'ya alkışlarrrrrrrr... Niye? Onun sayesindeee(!)...

Bu yazıyı yazarken "ayy kendi mi övüyor gibi oldum yaaaaa" diye yazmasam mı yoksa şeklinde sıkıntılar yaşadım... Ama bu konuyu da başka türlü anlatamazdım... Sonuç olarak, bana ilginç gelen bu durumlar tesadüf mü yoksa bilinçaltıyla mı ilgili bilemiyorum... Ama bir bağlantı olduğu kesin bence... İnsan isterse herşeyi yapabilir gerçekten galiba...

Yazımı aklıma şuan gelen Nil'in bu sevimli şarkısıyla bitiriyorum:p

"insan neler yapar isteyince,

bu bir şey değil düşününce,

ben de tarifi öğrenince,

kalktım sana kek yaptım" ;)

İşte...

2009-08-10T12:59:00.002+03:00

Blogumun isminin kaynağını merak edenlere...

5 E 3 KALA
Sustugumda yuttuğum şeyleri
Peki hiç sen duyabildin mi?
Sustum yine işte,
Bak bu sefer iyi dinle!

Gökyüzüm kapkaranlıktı...
İçim odama sığmadı....
Az önce yagmur yagdı,
Yoksa sen agladın mı?

Artık sadece gökyüzümüz aynı
Ağlarsam senin de gökyüzün ıslanır mı?
Bak işte orda bir yıldız kaydı,
Sende de kayan aynı yıldız mı?

Ben ağlamıyorum düşme diye sen!
Sen ağladın da mı düştüm yoksa ben?

Peki kimin için agladın sen?
Yani kim ugruna düştüm ben senden?
Belki de hiç sende olmamışken,
Nasıl bitecek bu işkence bilmem ben...

Sımsıkı kapadım gözlerimi,
N'olur görmesinler seni...
Çıkartıp attım işte o 5 harfi...
Yazamayacaklar artık ismini!
(03.02.2008, 01:43)

İçimden bir cenaze kalktı bugün...

2009-08-08T13:59:00.003+03:00

"İçimden bir cenaze kalktı bugün,
İçimde ölen biri için.
İçim ağladı
Ama ben ağlamadım.

Cenazeye kendimi çağırmıştım ama içim el vermedi, gidemedim.
Seni de çağıramadım kendi cenazene,
Görmeyesin içimi o haliyle diye.
Ama bu sefer de rahat etmedi ki içim.

Gelseydin kim bilir, suçlayacaktın belki içimi.
Niye öldürdü diye seni...
Oysa nerden bileceksin ki,
Sensin senimin, içimin içinin tek katili…

Kıyamadım çıkarıp atmaya seni,
O yüzden gömdüm içimin taa derinine kalan sevgimi…
Acıtmaya başlamıştı çünkü beni,
Yani sevmek, başkasının içi olmak isteyen birini…"

Ne zaman yazdığımı hatırlayamıyorum... Sanırım sonunu da getirememişim... Tek hatırladığım, saat gece 02-03 arasıydı, Seda ile msnde konuşuyorduk... Şu anda da sanki Seda'nın anlattığı birşeyden etkilenip yazdığım gibi birşey geldi aklıma... Sonra ona göstermiştim, beğenmişti o da... Muhtemelen 2006-2007 arası... O zaman da duygularım yoğundu...
Herneyse işte geçen gün tesadüfen gördüm, bir yazıyım dedim bloguma... Siz de beğenirsiniz belkiiiiii:p

"Eski ile Yeni" mi???

2009-08-01T14:29:00.008+03:00

Sabah yatakta kendimi uyanık ve "eski ile yeni" sıfatlarını düşünürken, hatta tartışırken buldum... Nereden çıktığını bilmiyorum... Rüyamda gördüğüm birşey mi etkiledi, onu da hatırlamıyorum...

Herneyse sonra farkettim ki bu tartıştığım şeyler baya mantıklı geldi... "eski" sıfatı nereden geliyor ki diye düşünüyordum... Birşeyi "eski" diye nitelendirebilmek için onun "yeni"sinin bulunması gerektiğini farkettim... Yani "eski"ye "yeni" neden oluyor...

Mesela bir kaleminiz var, yıllardır sizinle olan ve kullana kullana belki üzeri aşınmış bir kalem... Ama onu "eski" diye adlandıramazsınız... Yani birisine "kalemimi versene" dediğinizde ve o da size "hangi kalemin?" diyee sorduğunda "eski kalemim" cevabı saçma olur... Tarif etmek için "sarı, uzun, kalın, tükemmez vs" gibi birçok nitelendirme sıfatını kullanabilirsiniz... Cevabın "eski kalemim" olabilması için o kalemin aynısının(tüm özellikleriyle) yenisine sahip olmanız gerekir... Ama bu kez de yıprandığı için değil, bir önceki kaleminiz olduğu için "eski" diyebilirsiniz...

Diğer yandan, dünyadaki hiçbirşeyin aynı özelliklere sahip olmadığını düşünüyorum... Dolayısıyla birşeyleri "eski" diye adlandırmak yanlış ve saçma geliyor... "yeni" sıfatı olabilir ama karşıtı "eski" olması :S Bilmiyorum, böyle düşününce mantıklı gelmiyor... Hele ki bu mantıkla "eski aşkım" fln lafları iyice saçma geliyor... Şuanda ikiziyle mi birliktesin ki?! Kaldı ki, ikizlerin bile ruhları farklı...

Sonuç olarak, belki hiçbir şeyimi/kişimi/eşimi/dostumu eskitmediğim için bana böyle geliyor olabilir :s "eski" sözcüğü beni hüzünlendiriyor :( Sanki "eski" deyince "unutulmuş, bir kenara itilmiş, yerini bir başkası almış, artık sevilmeyen, kullanılmayan, zavallı vs" gibi duygular uyandırıyor bende... Hayatımdaki hiçbirşeyi bu kategoriye koymadım ben... Ondandır muhtemelen "eski" lafını sevmeyişim ve hiçbir varlığa yakıştıramayışım...

Böyle işte... Saçmaladıysam da kusura bakmayın...:p

Yenileniyorummm da...

2009-07-29T13:03:00.004+03:00

Bu blogumu çok ihmal ettiğimin farkına vardım... Aldatıyorum resmen blogumuuu:p

Neyse bu sıralar yoğunum, çok çeviri işlerim var... E bir yandan da editörlük... Bunun dışında aldığım kararlar da var... Beni negatif yönde etkileyen, farkettirmeden moralimi bozan, içten içe canımı sıkan, ruhumu daraltan ve hatta beni neredeyse bunalıma sürükleyen her türlü OLUMSUZ şeyleri(!) hayatımdan çıkarmaya, temizlemeye karar verdim... Uygulama aşamasındayım... Özellikle önümüzdeki 2 ay ve sonrası için buna çok ihtiyacım var... Yanımda, etrafımda hatta uzakta bile olsa bana negatif enerji gönderecek hiçbirşeyi istemiyorum...

İnsanların bu negatifliğine artık inanamıyorum... Kıskançlık mıdır, çekememezlik midir, küçümseme midir, acıma mıdır nedir bu anlamlandıramıyorum... Hele ki nedenini hiç bilemiyorum... Kendi zayıf yönlerini yoksayıp, kendilerini mükemmel görenlere ben de gülerek acıyorum...

Onları kendi negatif düşünceleriyle başbaşa bırakıp pozitif enerjileri kendime çekerek yoluma devam ediyorummm:)

Mucxxxx...

Öyle işte...

2009-07-12T22:49:00.002+03:00

Hayatta öyle durumlar vardır ki... yani birşey olur ve gideceğiniz yol değişir... Sağa değil de, sola dönersiniz ve işte o an aslında hayatınızda neler yaşayacağınıza da bilmeden karar vermiş olursunuz...
Benim de hayatımda böyle bir an oldu... Yani muhtemelen birçok olmuştur da ben birinin farkındayım...
Lisede kararımı vermiştim. Bilkent'e gitmeyi hedeflemiştim üniversitede ve İngilizce ile ilgili bir bölüm istiyordum... Önümde iki seçenek vardı ya ÖSSde sözel puanımla(ki lisede matematik-fen okuduğum için sözelim düşük katsayıyla çarpılacaktı) İngilizce-Türkçe (3yıllık) Çevirmenlik yada YDS'ye de girip İngilizce puanımla İng-Frans-Türk Mütercim Tercümanlık(6yıllık)... Ben YDSye de girmeye karar verdim çünkü İngilizcem hep süper olmuştu...
Neyse zaten dershaneye de gitmedim, çalışmam da son 2ay oldu ÖSSye... Hedeflerime ulaşacak kadar puan alsam yeterdi, ona göre çalıştım...
Tabii ÖSSde heyecandan bir midem bulansın, ölüyorum dedim... Ben çıkmak istiyorum diye 1,5saat ağladım... Sakinleştikten sonra 1,5 saat Türkçe, Matematik-Biyoloji-Kimya-Fizik den yaptım yapabileceğim kadarını... Zaten işlemleri de aklımdan yapmak zorunda olduğum için yapabileceklerim sınırlıydı... Herneyse YDSye de girdim hiç çalışmadan, süper geçti...
Sonraaa bir baktım kii YDS sonucum gelmediii... Çıldıracaktım, araştırdık, sorduk ÖSYMye... Sonucum çok iyiymişşş ama sayılması için Sosyalden en az 1 netim olması gerekiyormuşşşşş... Şok olmuştum çünkü böyle birşey bilmiyordum, bilseydim zaten yapamayacağım şey değil, sosyalden çözerdim soru... Herneyse o zaman çok üzülmüştüm... Sonra zaten Çevirmenlik bölümüne girip 2,5yılda birincilikle bitirdim...
Asıl konuya dönersek, sosyal yapıp Mütercimliğe girseydim ve hazırlıkları da atlasaydım şimdilerde yeni mezun olacaktım ve:
2sene önce hayatımı yine değiştiren yarışmaya katılmayıp ödülü olan Superonline'a girmeyecektim, şu an tanıdığım bütün(eski-yeni) iş arkadaşlarımı tanımayacaktım/hiç tanıyamayacaktım... Başka kişiler tanıyacaktım, editör falan da olmayacaktım(gerçi seçeceğim meslekler arasında olurdu yine), şuan Ankara'da olacaktık ve muhtemelen okumaya doymayan ben yüksek lisans okuyacağım diye tutturacaktım, iş hayatına bir türlü atılamayacaktım, şimdilerde aldığım Halkla İlişkiler diplomam da olmayacaktı, muhtemelen aile hayatım biraz karmaşık olacaktı vs vs...

Özetle görüldüğü gibi hayatım tümüyle değişik olacaktı... Şimdikinden daha mı mutlu olacaktım? Orasını hiç kimse bilemez...
Ha bunları anlattım, pişman olduğum için mi anlattım? Pişman değilim ama nedense bazen aklıma gelince içim burkuluyor sadece...

Aşkın saati değişti...

2009-06-18T13:34:00.009+03:00

Önceden yazdığım şu yazıda "Benim için aşkın saati genellikle 5'e 3 kala..." demiştim... Öyleydi de... Hep çalışacak diye bekledim ya da artık beklemeyi bile unutmuşum, o durmuş saatin tekrar çalışmaya devam etmesini... O öylece durduğu için ben, ne geçen zamanın yani günlerin, haftaların, ayların ve hatta yılların farkına varmışım ne de düşüncelerimin, duygularımın, hislerimin geçen zamanla değiştiğini görebilmişim... Durmasının nedenini bile sorgulamamışım... Kırılan saat bir daha çalışamazmış, bilememişim... Öte yandan saatim durduğu için gece ve gündüzü bile ayırt edemez hale gelmişim...

Ama birgün birden ışığı farkettim... Önce yavaşça sızdı aralıktan, güneş ışığıyla eşdeğer birşeydi... Niyeti beni aydınlatmak da değildi muhtemelen... Ben de bir süre o sızan ışığa alışmayı bekledim... Karanlıktan birden ışıkla buluşunca gözler kamaşır ya... Aynen öyleydi benim için... Her geçen gün perdemi biraz daha araladım, daha çok aydınlanayım diye... O da aslında arada bulutun arasına gizleniyordu... Belli ki yorgundu o da veya kırgındı; kızgındı belki, öfkesini saklamak için yok oluyordu bazen... Ben ise aydınlanmaya artık çok alışmıştım, karanlık beni korkutuyordu... Birgün perdemi sonuna kadar açmaya karar verdim, açtımmm... Artık beni sadece aydınlatmıyor aynı zamanda ısıtmaya da başlatıyordu... O ana kadar, uzun zamandır üşüdüğümü bile farkedememiştim... Birden zamanın da işlemeye başladığını hissettim ama o durmuş saat değildi işleyen, zamanı geri getiren... Başka bir saatti... Güneş saatiydi...

Bilirsiniz, güneş saati oldukça karmaşık ve çok da hassas olduğu için çalışmasını etkileyen bazı önemli unsurlar vardır. Diğer taraftan ışık yokken yani karanlıkken zamanı bilemiyorsunuz... Ama tekrar aydınlığa kavuşup içinizin de yeniden ısınmasını beklemek bile yetiyor karanlığa dayanmaya...

Bazen normal bir saatle saniyeleri görerek tam olarak zamanı takip etmek yerine, sadece gündüz ve geceyi ayırt edebilmek insana daha çok huzur verebiliyor...

Şimdi tek dileğim ise, bulutsuz bir yaşam... Bu ise bencilce kendim için istediğim birşey değil... Güneşim, artık engellerle karşılaşmasın... Enerjisi hiç tükenmesin...

Onu, güneşimi çok seviyorum...

Şiir deposuuuu(msu)

2009-05-27T15:22:00.003+03:00

YALIN

Her seven
Sevilenin boy aynasıdır.
Sevmek
Sevilenin o aynaya bakmasıdır.

Özdemir ASAF

NOKTASIZ

Biri gelir sorarsa
Sana beni sorarsa
Gitti der misin?
Gittiğimi söyler misin?
Gidiyorum ben sana
Benimle gider misin?

Özdemir ASAF

OLUŞ

Bir anlam gelse,
Ne varsa alsa,
Gitse.
Bir anlam gelse,
Ne varsa verse,
Kalsa.

Özdemir ASAF

ÖLÜM

Ölüm; ben onu çiçeklerle giderken gördüm.
Ölüm; ben onu yaşamları bilerken gördüm.
Obur doymazlıkların obur açlıklarında,
Ölüm; ben onu, varlıkları silerken gördüm.

Ama bir de yokluğun ve yüreğin önünde;
Ölüm; ben seni utanç ile titrerken gördüm.

Özdemir ASAF