Güselmişşş...

"- Sana iki kelimelik, sonunu bilmediğim bir hikaye anlatayım mı?
 - Evet...
 - Seni Seviyorum." (Casablanca)

Korkuyorum...

Herşeyden korkar oldum ve bu beni en mutlu olduğum anlarda bile ceza gibi paçamdan tutup aşağı çekiyor... Bir bakıyorum ki mutsuzum, çaresizim...

Korkuyorum...
Yılmaktan, yıldırılmaktan, pes etmekten korkuyorum...

Kaybetmekten korkuyorum...

- Anne, babamı kaybetmekten korkuyorum; onlarsız geçireceğim günlerden, yıllardan çıldırasıya korkuyorum...

- Pasha'ma birşey olmasından korkuyorum... Hiç büyümesin, yaşlanmasın, hep benimle olsun istiyorum...

- Umutlarımın kaybetmekten korkuyorum, hayal kırıklığına uğramaktan korkuyorum ama diğer yandan hayal kırıklığına uğramayım diye hayallerimden vazgeçmekten korkuyorum...

- Onu kaybetmekten korkuyorum, her türlü kaybetmek... Sıkmaktan korkuyorum, korkup siniyorum... Ben ona kavuşmamışken ve belki hiç kavuşamayacakken birinin gelip onu her anlamda alıp gitmesinden korkuyorum... Ya da onun birini alıp gitmesinden... Onsuz kalmaktan korkuyorum... Zaten onsuz olduğum hissinin her an beni bitirmesinden korkuyorum... Onu sevememekten korkuyorum... En çok ben sevmek istiyorum... Sonra ona haksızlık etmekten korkuyorum, onun mutluluğunu(ama başkasıyla mutluluğunu) istememekten korkuyorum... Onun beni hiiç tanıyamamasından korkuyorum... Beni hiç sevmeyecek olmasından... (bu sonsuza kadar uzarrr)

Daha şuan aklıma gelmeyen birçok şeyden korkuyorum ve bu yaşam kalitemi etkiliyor... Yoruyor... Güçsüz bırakıyor...

Bitmesin hiçbirşey... :(

Ne garip bir durum ki bu?

Yeni yıla girdik, hatta Ocak bile bitiyor... ben hala bugün yazacağım, şu gün yazacağım diye erteliyorum, ne zamandır aklıma takılan konuyu...

Böyle nereden takıldı, aklıma bilemiyorum, dizilerden, filmlerden, programlardan falan herhalde... neyseee...

Şöyle ki; insanlar sevgililerinden, eşlerinden ayrılıp bir süre sonra başka birine aşık olabiliyorlar, yeniden evlenebiliyorlar... ayrıldıkları kişiyi ne kadar çok sevseler de...

Buraya kadar birşey yok... Takıldığım şu: İnsanların eşleri, sevgilileri ölünce bir başkasına aşık olabiliyor(?) evlenebiliyor(?)... Bu nasıl birşeydir? Ölünce aşk, sevgi de mi ölüyor? Bu aldatma, ihanet sayılmıyor mu? Herkes bunu normal birşeymiş gibi nasıl görebiliyor? Bunu anlayamıyorum... Belki başıma gelmediği içindir... İnşallah kimsenin de başına gelmez ama ne zaman bu tür bir duruma şahit olsam benim içim burkuluyor...

Yok, gerçekten anlayamıyorum... Anlayan var mı?

İçimden bir cenaze kalktı bugün...

"İçimden bir cenaze kalktı bugün,
İçimde ölen biri için.
İçim ağladı
Ama ben ağlamadım.

Cenazeye kendimi çağırmıştım ama içim el vermedi, gidemedim.
Seni de çağıramadım kendi cenazene,
Görmeyesin içimi o haliyle diye.
Ama bu sefer de rahat etmedi ki içim.

Gelseydin kim bilir, suçlayacaktın belki içimi.
Niye öldürdü diye seni...
Oysa nerden bileceksin ki,
Sensin senimin, içimin içinin tek katili…

Kıyamadım çıkarıp atmaya seni,
O yüzden gömdüm içimin taa derinine kalan sevgimi…
Acıtmaya başlamıştı çünkü beni,
Yani sevmek, başkasının içi olmak isteyen birini…"


Ne zaman yazdığımı hatırlayamıyorum... Sanırım sonunu da getirememişim... Tek hatırladığım, saat gece 02-03 arasıydı, Seda ile msnde konuşuyorduk... Şu anda da sanki Seda'nın anlattığı birşeyden etkilenip yazdığım gibi birşey geldi aklıma... Sonra ona göstermiştim, beğenmişti o da... Muhtemelen 2006-2007 arası... O zaman da duygularım yoğundu...
Herneyse işte geçen gün tesadüfen gördüm, bir yazıyım dedim bloguma... Siz de beğenirsiniz belkiiiiii:p