Şu sıralar...

Yine yazamayış zamanlarım geldi galiba... Tam, belirli bir nedenim yok aslında... Belki de yazma yeteneğimi yitirmişimdir artık :P

Öyle çok düşünüyorum ki... Düşündüklerim de hep iç acıtıcı şeyler... Ama maalesef ki çoğu da gerçek...

Bu gerçeklerle yaşamak öylesine ağır geliyor ki...

Ve ben de öylesine yorgunum ki...

Boşşşş...

Şu ara kendimi, Pasha'cıııığııııım(kedim)la hiç oyunn oynamadığımız günün gecesinde "zaten azıcık ömrü var, bugünü de boşa geçti" diye düşünürken buluyorum sık sık... Bu düşünce bende içimi acıtan garip bir duygu uyandırıyor... Ağlatacak cinsten hem de...

Sonra kendi hayatımı düşünüyorum, sonra aileminkini, sonra başkalarını... Kimsenin ne kadar ömrü olduğu belli değil tabii ama...

İçim daralıyor...
Boş...
"Boşuna" kelimesinin verdiği o garip his...
Hele ki boşuna yaşıyor olduğunu düşünmek...
Herşey çok zor...

Herşey böyle boşken nasıl yaşar insan?!

Anlamsız günler devam ediyor... 1,5 aya yaklaşıyor yazmayalı... Hep yazıyım diyorum ama içimden gelmiyor, oysa içim dolup dolup taşıyor... Çok mutsuz gibiyim ve bunu da daha öncekilerin aksine çok net belli ediyorum çünkü sanırım bir çare arıyorum ama yok...

Üstümde baya ağır bir yük var gibi... Gittikçe beni aşağı çekiyor... Yok olmak istiyorum artık ama diğer yandan yok oluş şekilleri beni korkutuyor...

Tüm bunlar olurken yani bu ruh halindeyken; çok sevdiğim bir kişinin(öz amcam gibi sevdiğim) aniden vefat etmesi ve elimde sadece 1 ay önce çekilmiş mesajlaşmamızın o an farkedemediğim anlamlarının kalması, diğer taraftan yine çok sevdiğim bir başka kişi tarafından uğradığım derin hayal kırıklığı, bir de tüm bunların üstüne kedilerimin kaybolması, sınavlarıma girememem, insanların garip davranışları iyice dibe, en dibe çekti beni...

Hepsini belki bir gün detaylarıyla anlatırım ama şu an, içinde bulunduğum ruh halini şu kısacık yazıyla özetleyebilmiş olmam bile benim için büyük birşey ;)

Ne tuhaf değil mi?

Geçenlerde bir çift birbirlerine trip atıyorlardı... "Niye oraya gittin?" , "Niye öyle dedin?" , "Niye böyle ettin?" vsvs... İyice büyütüyorlar olayı falan... Hoş, olay falan da yok yani, şimdi anlatmayayım...

Neyse sonra teyzem telefonda anneme, "Özge nasıl? Kızın orada ayakta duracağım diye canı çıkıyor, bunlar da nelerle uğraşıyor!" demiş...

Bu söz, onları bilmem ama beni bayağı bir kendime getirdi... Gerçekten o kadar doğru ki... İnsanlar öyle boş şeyleri dert edip kendilerini ve karşısındakileri üzüyor ki bazen(ben de yapıyorum bunu)... Asıl gerçeklerden o kadar uzaklar ki... İlle anlamaları için başlarına mı gelmesi gerekiyor?!?

Bir kişinin, teyzemin bunu farkedebilmesi çok hoşuma gitti... Dedim, insanlar yaşamadan da anlayabiliyorlarmış...

Geceleri "Niye herşey benim için bu kadar zor???" diye isyan ediyorum bazen, sonra düşünüyorum:

"Ben ayakta durmak için onca çabalıyorum ama bir başkası da nefes alabilmek için mücadele ediyor!"

Herşeyin boş olduğunu görebilelim artık lütfen!